De overstap van een vertrouwde sporthal naar een nieuwe omgeving is voor jonge basketbaltalenten niet altijd eenvoudig. Toch besloten Elsie Steward en Rovelly Esajas afgelopen zomer die stap te zetten. Na jaren bij Rotterdam Zuid verruilden de twee speelsters hun vertrouwde omgeving voor een nieuw hoofdstuk bij BC Apollo Amsterdam, waar ze dit seizoen uitkwamen in de onder 16 Eredivisie. Het werd een seizoen vol aanpassing, ontwikkeling en weerstand. Een seizoen waarin Apollo zich langzaam ontwikkelde tot een hechter team en uiteindelijk de Final 8 bereikte. Daar bleek Basketball Academy Utrecht uiteindelijk net te sterk. Na een nederlaag van 49-55 in de Apollohal volgde in Utrecht een spannende wedstrijd die met 60-59 verloren ging, waardoor het avontuur van Apollo eindigde. Voor Elsie en Rovelly stond het seizoen vooral in het teken van groei.

De basis werd gelegd in Rotterdam

Voor beide speelsters begon het basketbalverhaal bij Rotterdam Zuid. Daar leerden ze vooral wat teamgevoel betekent. “Het was wel leuk, want alle mensen waarmee we gingen spelen voelden ook gewoon als familie,” vertelt Elsie. “Daar hebben we ook de basics geleerd van basketbal. Zo zijn we verder gaan bouwen. Het was bijzonder, vooral de band die je hebt met de meiden. Het is echt een familie.”

Elsie speelde uiteindelijk vier jaar bij Rotterdam Zuid. In die eerste periode draaide basketbal nog vooral om plezier en ontdekken wat mogelijk was. “Ik denk dat het toen nog niet echt serieus was. Nu focus je veel meer op wat je goed kan doen met je vaardigheden en zo. Toen was het meer voor de lol.”

Rovelly speelde drie jaar bij Rotterdam Zuid en werd in haar beginperiode begeleid door een wel heel bekende coach binnen de familie. “Ik begon toen ik twaalf was en eigenlijk nog weinig verstand had van basketbal,” zegt ze lachend. “Mijn tante Cheryl van la Parra was toen coach van ons team. Zij gaf ons de eerste lessen en inzichten.”

Twee verschillende karakters, één sterke drive

Hoewel Elsie en Rovelly al jarenlang samen basketballen, verschillen hun persoonlijkheden zichtbaar van elkaar. Juist dat contrast maakt het duo interessant binnen het team van Apollo. Rovelly omschrijft zichzelf als uitgesproken en emotioneel zichtbaar binnen het veld. “Ik ben directer in wat ik vind en wat ik zeg.”

Elsie herkent zich deels in die omschrijving, al nuanceert ze het direct. “Ik ben zelf ook wel direct, maar als ik mezelf te veel laat stressen tijdens een wedstrijd of buiten het spel, dan ga ik minder goed spelen. Als ik iets vind, zeg ik het wel gewoon direct. Mensen weten dat ondertussen ook.”

Op het veld vertaalt haar karakter zich vooral in kracht en drive richting de basket. Verdedigend valt haar intensiteit eveneens op. “Onder de basket ben ik echt gedreven. Ik ben vaak heel erg van het aanvallen van de ring. Daar haal ik veel uit,” vertelt Elsie.

De stap naar Apollo en de Eredivisie

De overgang van Rotterdam naar Amsterdam betekende automatisch een stap omhoog in niveau. Die keuze kwam niet zomaar tot stand. Via contacten met coach Tessa van Lunteren, die beide speelsters kende van onder 15 van het Nederlands team, ontstond uiteindelijk de mogelijkheid om bij Apollo aan te sluiten. “Moeilijk, zo voelde dat wel,” vertelt Rovelly over die overgang. “We gingen eerst kijken bij BS Leiden, maar daar was geen plek. Mijn moeder had nog contact met Tessa van Lunteren van het Nederlands team. Uiteindelijk heeft zij geregeld dat wij hier konden spelen.”

Vanaf de eerste training merkten beide speelsters direct het verschil met hun oude omgeving. “Het was meteen anders dan hoe het bij Rotterdam Zuid ging,” zegt Rovelly. Voor Elsie voelde de overstap vooral als een kans om zichzelf verder uit te dagen. “Voor mij was het een kans om meer uitdaging aan te gaan, ook bij de trainingen. Het is echt serieus nu. In de onder 16 Eredivisie spelen is veel intensiever dan wat wij gewend waren.”

Dat vertrouwde gezicht van Van Lunteren hielp in de eerste maanden. “Ze kende ons natuurlijk al van onder 15,” vertelt Elsie. “Daardoor werd het wel makkelijker toen we hier kwamen.”

Toewerkend naar een hecht team

De ontwikkeling van Apollo verliep dit seizoen niet zonder hobbels. In het begin was duidelijk zichtbaar dat het team nog zoekende was naar automatismen en onderlinge chemie. Volgens beide speelsters groeide dat gedurende het seizoen steeds verder. “Het was in het begin vooral wennen aan elkaar en aan elkaars spel,” zegt Elsie. “Wij waren gewend om veel samen te spelen. Nu kwam je in een team waar iedereen er echt serieus mee bezig is.”

Rovelly noemt het seizoen “heel afwisselend”, maar ziet tegelijkertijd duidelijke vooruitgang. “Vergeleken met het begin van het seizoen zijn we wel echt meer een team geworden. Sommige meiden moeten nog heel veel leren en anderen zijn alweer verder. Dat verschil zie je soms terug, maar we kunnen elkaar daarin wel compenseren. Iedereen probeert elkaar mee te nemen.”

Die groei werd zichtbaar in wedstrijden tegen de sterkere ploegen uit de competitie. Vooral de overwinning op MBCA in november staat beide speelsters nog goed bij als een kantelpunt binnen het seizoen. “Dat was denk ik wel een van de spannendste wedstrijden,” zegt Rovelly. “We zaten heel dicht bij elkaar.”

De Final 8 tegen Basketball Academy Utrecht

Toen Apollo zich uiteindelijk plaatste voor de Final 8 wachtte direct een zware uitdaging tegen Basketball Academy Utrecht, de nummer twee van de competitie en winnaar van de Basketball Cup Onder 16. Op papier leek Utrecht favoriet, maar binnen Apollo leefde het gevoel dat er meer mogelijk was dan tijdens de eerdere ontmoetingen in het seizoen. “In het begin van het seizoen hadden we ook al tegen Utrecht gespeeld,” vertelde Elsie voorafgaand aan de twee duels. “Toen waren we nog niet echt goed samen als team. Nu spelen we veel beter samen en kunnen we echt iets moois neerzetten. Zoë van Boheemen is echt sterk. Ze is langer en dat maakt het lastig, vooral in rebounds. Toch denk ik wel dat ik het kan.”

Uiteindelijk bleek Utrecht over twee wedstrijden net te sterk. De 49-55 nederlaag in Amsterdam hield Apollo nog in leven, maar na een zenuwslopende return trok Utrecht met 60-59 opnieuw aan het langste eind. De uitschakeling kwam hard aan, juist omdat Apollo gedurende het seizoen zoveel progressie had geboekt. Tegelijkertijd benadrukte het tweeluik ook hoeveel ontwikkeling er in korte tijd had plaatsgevonden binnen deze jonge ploeg.

Blijven bouwen aan de toekomst