Uit clubliefde blijven, maar toch ambities hebben om voor nieuwe uitdagingen te gaan. Waar kies je voor? Bo Zijm weerspiegelt in dat opzicht haar loyaliteit naar Onze Gezellen, getuige haar herinneringen en haar basketbaltijd daar. De 15-jarige speelster groeide op binnen de warme muren van Onze Gezellen, ontwikkelde zich er van verlegen mini tot een van de grootste talenten van haar generatie en zette dit seizoen tegelijkertijd een nieuwe stap bij BC Apollo Amsterdam. Dat bleek geen eenvoudige keuze. Niet voor iemand die al acht jaar lang bijna iedere hoek van de OG-hal kent, training geeft aan jeugdspelers en op zaterdagen het liefst urenlang rondloopt tussen alle bekende gezichten van OG. Toch voelde Bo dat haar ontwikkeling om nieuwe uitdagingen vroeg. Dat leverde een seizoen op waarin zij zowel in de onder 16 Eredivisie van Apollo als in de onder 18 Eredivisie van OG uitkwam. Een seizoen van aanpassen, groeien, twijfelen, leren en bevestigen dat zij tot de meest complete speelsters van haar leeftijd behoort. Dat laatste bleef ook buiten de lijnen niet onopgemerkt. Bo won onlangs de award voor Defensive U16 Player of the Year van Support by Report, een onderscheiding die perfect past bij haar spel: intens, slim, onverzettelijk en altijd in dienst van het team. Foto links: Renata Jansen

Het meisje dat via school met basketbal in aanraking kwam

Wie Bo vandaag ziet spelen, zou denken dat basketbal altijd haar sport is geweest. Zelf kijkt ze daar anders naar. Het begon namelijk allemaal toevallig, op het schoolplein. “Mijn juf was Lisette Groen-Suidgeest,” vertelt Bo. “Op het schoolplein gingen we een keer basketballen en toen zei ze: is het niet leuk dat je gaat basketballen? Zelf zou ik er nooit echt op gekomen zijn. Mijn broer voetbalde hier al bij de club en zij speelde in dames 1 van OG. Op zaterdag was er altijd miniplan en toen ben ik een keer gegaan. Ik durfde niet alleen, dus ik ging samen met een vriendinnetje. Zij vond het uiteindelijk helemaal niks, maar ik vond het fantastisch. Vanaf dat moment was ik verkocht.”

Die eerste trainingen groeiden langzaam uit tot een leven dat steeds meer in het teken van basketbal kwam te staan. Eerst combineerde ze het nog met hockey en zelfs kortstondig met turnen, maar naarmate de jaren verstreken werd duidelijk waar haar hart echt lag. “Ik heb hockey en basketbal heel lang gecombineerd. Toen ik naar de middelbare school ging, werd het gewoon te veel. Drie keer hockeytraining, basketbaltrainingen en wedstrijden erbij, dat was niet meer te doen. Kiezen vond ik heel moeilijk, want ik vond hockey echt leuk. Uiteindelijk ben ik ontzettend blij dat ik voor basketbal heb gekozen. Ik kan me nu niet meer voorstellen dat ik ooit iets anders had gekozen.”

Op jonge leeftijd al tussen oudere speelsters

Binnen OG viel Bo al snel op. Niet door grote woorden of opvallend gedrag, maar door haar ontwikkeling. Ze stroomde sneller door dan leeftijdsgenoten, speelde structureel tussen oudere meiden en kwam uiteindelijk zelfs al als tweedejaars onder 14-speelster terecht in de onder 18. “Er waren vroeger eigenlijk maar twee meidenteams bij OG. De meidenlijn was nog lang niet zo groot als nu. Uiteindelijk wilden ze een landelijk team maken en toen ben ik daarin doorgestroomd. Ik was altijd een van de jongsten. Vanaf dat moment ging het eigenlijk steeds sneller.”

Daardoor ontstond ook een lastig dilemma. Terwijl haar leeftijdsgenoten nog jaren onder 16 speelden, had Bo die categorie bijna volledig overgeslagen. Sportief gezien voelde dat als een gemis. “Ik speelde al in de onder 18 en dat ging goed, maar ergens dacht ik ook: ik heb de hele onder 16 eigenlijk overgeslagen. Ik wilde nog graag op hoog niveau onder 16 spelen. Dat was bij OG toen niet echt mogelijk. Apollo benaderde mij daarvoor. Alleen helemaal overstappen vond ik toen nog een te grote stap. Veranderingen vind ik moeilijk.”

Die voorzichtigheid kenmerkt haar. Ondanks haar talent klinkt in vrijwel iedere zin respect door voor de mensen om haar heen, voor haar teamgenoten en voor de club waar ze opgroeide.

Een nieuw hoofdstuk in Amsterdam

Dankzij gesprekken met coach Tessa van Lunteren ontstond uiteindelijk een tussenoplossing: Bo zou onder 16 Eredivisie spelen bij Apollo, terwijl zij tegelijkertijd actief bleef in de onder 18 van OG. “Dat vond ik heel fijn van Tessa en Rinske van Schooneveld, dat zij daar begrip voor hadden. Natuurlijk wilden ze liever dat ik helemaal overkwam, maar daar was ik nog niet klaar voor. Dus werd het onder 16 Apollo en onder 18 OG. Dat beviel uiteindelijk heel goed. De eerste keer dat ik het Apollo-pakje aantrok, vond ik echt heel bijzonder. Het voelde gek. Dat rood staat me trouwens nog steeds niet”, zegt ze lachend. “Het moeilijkste was eigenlijk om het bij OG te vertellen. OG is echt een club van: we doen het samen en we blijven bij elkaar. Ik was eigenlijk de eerste die op deze manier wegging.”

Binnen Apollo moest ze wennen aan nieuwe structuren, nieuwe speelstijlen en een andere basketbalcultuur. Waar OG volgens Bo veel vrijheid en gevoel in het spel legt, werkt Apollo tactischer en gestructureerder. “Bij OG spelen we veel meer vanuit lezen en reageren. We hebben niet enorm veel vaste systemen. Bij Apollo merk ik dat er veel meer plays zijn die echt gelopen moeten worden. Dat is heel anders. Allebei heeft het voordelen. Ik denk ook dat het met leeftijd en niveau te maken heeft.”

De kracht van coaches

In haar verhaal spelen coaches een opvallend grote rol. Bo praat met bewondering over de mensen die haar begeleiden, zonder daarbij iemand boven de ander te plaatsen. Juist de verschillen tussen coaches ziet ze als waardevol. “Tessa coacht het team echt heel goed. Ze heeft me enorm geholpen bij het wennen. Jet Versloot als assistent-coach ook, echt superlief. Ik voel me daar heel prettig. Jeroen Wessels heeft ons bij OG als team veel beter gemaakt. Dat zegt hij ook altijd: misschien zijn we individueel niet altijd beter dan andere teams, maar als team zijn wij sterk. Dat vind ik mooi. Hij heeft ons echt geleerd om samen te spelen, net als onze assistent-coach Olga Voicu. Het zijn twee heel verschillende manieren van coachen. Tessa en Jeroen verschillen enorm van elkaar. Hun ervaring is anders, hun kijk op basketbal is anders. Dat maakt het interessant. Ik denk dat ik daar uiteindelijk veel beter van word.”

Hoewel haar overstap naar Apollo inmiddels definitief is en zij volgend seizoen volledig voor de Amsterdamse club uitkomt in de onder 18 Eredivisie, blijft OG een plek die diep in haar zit. “Het idee dat ik hier straks weg ben, vind ik echt moeilijk. Ik ken iedereen hier. Mijn hele jeugd ligt hier. Het OG-kamp ga ik echt nooit vergeten. Vooral vroeger bij het miniplan, als we in het donker tikkertje deden. Dat soort dingen blijven je bij. Hier opgroeien was gewoon bijzonder. Wij waren een beetje de eerste lichting die echt hoger ging spelen. Nu zie je dat er onder ons allemaal nieuwe teams bijkomen en dat er zelfs wachtlijsten zijn. Dat vind ik heel mooi om te zien.”

Een seizoen van pieken, teleurstellingen en groei

Sportief kende Bo een intens seizoen. Met Apollo onder 16 bereikte ze de Final 8 van de Eredivisie, waarin Basketball Academy Utrecht uiteindelijk net te sterk bleek. De eerste wedstrijd in de Apollohal ging met 49-55 verloren, waarna ook de return nipt eindigde in 60-59. Daarmee kwam een einde aan het U16-seizoen van Apollo. Die teleurstelling laat tegelijkertijd zien hoeveel groei er in het team zat. Apollo kende een wisselvallig jaar, maar liet regelmatig zien tegen de top mee te kunnen. “We hebben soms echt geweldige wedstrijden gespeeld en soms juist weer niet. Dat maakt het lastig om in te schatten waar we precies staan. Toch denk ik vaak dat wij beter spelen tegen sterkere tegenstanders. De eerste oefenwedstrijd tegen MBCA voelde nog heel onwennig. Later in het seizoen wonnen we van ze. Dan zie je hoeveel stappen je samen hebt gemaakt.”

Met OG leeft de droom ondertussen nog altijd voort. De ploeg plaatste zich voor de halve finale van de Final 8 door twee keer van Peatminers te winnen en neemt het nu uitgerekend op tegen Apollo U18. Een bijzondere ontmoeting voor Bo, die straks beide werelden letterlijk tegenover elkaar ziet staan. Ondanks alle aandacht blijft Bo opvallend bescheiden. Ze praat liever over teams dan over zichzelf. Toch is het onmogelijk om niet te zien hoeveel potentie er in haar spel zit. Haar defensieve kracht, spelinzicht en volwassenheid maken haar nu al bijzonder voor haar leeftijd. Zelf kijkt ze vooral uit naar wat nog komt. “Ik ben heel benieuwd hoe het volgend jaar gaat zijn bij Apollo onder 18. Volgens mij krijgen we een heel leuk team. Tessa blijft coach en daar ben ik heel blij mee. Alles wordt straks weer wennen. Daarom ben ik ook blij dat ik dit seizoen al deels bij Apollo speelde. In één keer volledig overstappen had ik denk ik niet gekund.”

Dat is de kracht van Bo, in de manier waarop ze trouw blijft aan zichzelf terwijl ze vooruit durft te kijken. Tussen ambitie en verbondenheid, en tussen afscheid nemen en nieuwe dromen najagen.