Gaan voor elke mogelijkheid, snelheid en trefzekerheid en een hart voor haar medespeelsters. Zoë Nijmeijer combineert talent, energie en doorzettingsvermogen met enorm veel liefde voor basketbal. Bij haar zie je elke beleving, strijd en passie terug. Zeven jaar lang heeft ze gespeeld voor The Valley Bucketeers in Nijverdal en zal komend seizoen de overstap maken naar Peatminers in Vriezenveen en op landelijk niveau spelen.

Onvergetelijke momenten

Basketbal was niet Zoë’s eerste sport. Dans kwam allereerst om de hoek kijken. Toch zat de liefde voor basketbal al in haar omgeving verweven. “Mijn moeder heeft vroeger gebasketbald,” vertelt Zoë, “dus ik heb het denk ik wel een beetje van haar overgenomen en van mijn oom natuurlijk. Die heeft het ook altijd gedaan, en toen wilde ik een keer gaan basketballen en toen kwam het erop dat ik het leuker vond dan dansen. Ik ben zodoende naar Valley Bucketeers in Nijverdal gegaan, en tot nu toe heb ik het nooit saai gevonden. Ik vind het nog steeds heel leuk!”

Het groeide uit tot een passie die haar leven sindsdien heeft veranderd. De eerste momenten op het veld waren spannend en onzeker, maar vormden tegelijkertijd de basis voor haar groei. “Natuurlijk was het in het begin heel spannend. Ik wilde niets fout doen natuurlijk. De eerste keer wilde ik het natuurlijk gelijk goed doen. Ik was toen heel onzeker, maar ik heb het hier heel erg opgebouwd en het gaat nu echt heel goed.”

Die ontwikkeling is zichtbaar in haar spel en in haar houding. Ze durft, ze neemt initiatief en ze laat zich zien. In de loop der jaren verzamelde ze herinneringen die haar voor altijd zullen bijblijven. “Eén daarvan is toch wel mijn eerste driepunter toen ik 11 jaar was. Toen was ik 11 en deed ik destijds ook mee met onder 16. Kampioen worden met onder 14 vorig seizoen vergeet ik ook nooit meer, net als mijn eerste kampioenschap met onder 12.”

De trots en het enthousiasme zijn duidelijk zichtbaar en hoorbaar, net als het besef van wat ze samen met haar team heeft bereikt.

Teamgevoel en een bijzondere band langs de lijn

Individueel is haar ontwikkeling goed te zien. Haar kracht ligt zeker ook in het samenspel. Ze begrijpt hoe belangrijk het is om elkaar te versterken en kwaliteiten te benutten. “Ik denk dat we elkaar snel vinden op het veld. We weten precies waar iemand goed in is en waar iemand minder goed in is, dus we maken gebruik van ieders beste kwaliteiten.”

Die teamgerichtheid komt niet uit het niets. Ze groeide op met haar ploeggenoten, leerde samen winnen en zich ontwikkelen. Tegelijkertijd speelde zich langs de zijlijn een bijzondere dynamiek af. Haar moeder, Monique Nijmeijer, stond daar als coach. “Vaak begrijpt ze mij wel, soms kan ze mijn boosheid in het spel ook begrijpen. Ik heb meestal hetzelfde als zij, maar ik word hier ook behandeld als speelster, niet als dochter. Het is echt heel fijn dat mijn moeder er voor me is geweest, jarenlang bij Valley Bucketeers.”

Het zegt veel over de manier waarop ze is begeleid: met betrokkenheid, eerlijkheid en oog voor haar ontwikkeling als speelster en als persoon. Monique heeft haar enorm veel gegeven als speelster, en Zoë zal deze ontwikkeling naar een hoger niveau meenemen.

Afscheid en een veelbelovende toekomst

Op 10 april 2026 kwam er een einde aan haar periode bij Valley Bucketeers. Een moment dat gevuld was met dankbaarheid, maar ook met intense emoties. Zoë liet zien hoeveel Valley Bucketeers voor haar heeft betekend. Het raakt haar bij het ingaan van de laatste zoemer in de wedstrijd tegen De Dunckers. Alles wat ze zeven jaar heeft gedaan komt naar boven. “Het was vooral leuk, gezellig en echt alles wat je maar kunt bedenken,” vertelt ze met veel emoties. “Echt, ik heb hele leuke teamgenoten gehad, leuke coaches, alles was heel gezellig hier. Ik heb het hier echt heel goed ervaren!”

Valley Bucketeers zal ze nooit vergeten en zal altijd veel voor haar blijven betekenen. Tegelijkertijd weet Zoë dat het tijd is voor een volgende stap. “Ik vind het ook heel jammer om weg te gaan, maar het is echt voor het beste.”

Een nieuwe stap brengt haar naar Peatminers, waar ze op landelijk niveau gaat spelen. Een nieuwe omgeving, nieuwe prikkels en nieuwe uitdagingen. “Ik heb er echt heel veel zin in! Natuurlijk is het ook wel spannend, maar ik denk dat het wel goed komt. Gewoon opbouwen, dan kom je er wel. Niet dat je gaat twijfelen over jezelf. Ik denk dat mijn onzekerheid daar sneller weggaat, en ook mijn vaardigheden, dat je daardoor beter wordt.”

Met Peatminers zal ze ook internationale toernooien spelen. Het is een vooruitzicht dat veel voor haar opent. “Dat wordt echt spannend! Ik ben echt benieuwd hoe dat zal zijn. Ik hoop dat het goed komt, maar ook daar trainen we voor.”

Zoë staat aan het begin van een nieuw hoofdstuk. Haar jaren bij Valley Bucketeers vormen een stevig fundament, opgebouwd met inzet, plezier en de juiste begeleiding. Alles wijst erop dat haar ontwikkeling veelbelovend is en in meerdere opzichten tot uiting zal komen in wat haar te wachten staat.