Ze is zorgvuldig met passes, alertheid in haar blik en trefzekerheid op schotvaardig gebied. In het onder 14 team van BC Apollo Amsterdam in de Eredivisie staat Joolz Lam pas aan het begin van haar sportieve beleving, en toch levert ze al heel veel. Dat talent heeft ze niet zomaar. Thuis is basketbal een gedeelde passie, met ouders die het spel enorm beleven en die fanatiek, zichtbaar en vol uitstraling op de tribune en op het veld leven voor elke seconde. Foto: Marcel Pomp, Basketballstills

Basketbal van huis uit

Sommige kinderen kiezen een sport omdat vriendinnen of klasgenoten gaan. Bij Joolz kwam dat door thuis. De sport was het gesprek aan tafel. “Mijn ouders hebben basketbal vooral in mijn leven gebracht,” vertelt Joolz. “Zij basketballen allebei. Daardoor denk ik dat ik ook ben gaan basketballen.”

Een sportend gezin geeft al een voorsprong, maar het is ook een uitdaging. In de jeugd bij BV Amsterdam kreeg Joolz coaching van haar ouders en daarmee de basis die je later op hoger niveau terugziet: voetenwerk, inzicht, en discipline; het simpele maar moeilijke principe dat elke training telt. “Mijn ouders hebben mij echt de beginselen van basketbal meegegeven. Dat kon soms lastig zijn, omdat ik niet goed kon beseffen dat zij ook mijn coaches waren. Het heeft mij wel gebracht tot wat ik nu bij Apollo doe. Het waren goede coaches, alleen ik werd soms een beetje geïrriteerd.”

De stap naar Apollo

Bij de overstap naar BC Apollo Amsterdam zocht Joolz het niveau dat haar dwingt om sneller te denken en sterker te worden, met tegenstanders die je fouten meteen afstraffen en teamgenoten die hetzelfde van je vragen. “Een reden waarom ik naar Apollo ging, was dat BV Amsterdam volgens mij lager speelde. Apollo speelde een stuk hoger. Ik wilde op landelijk niveau spelen.”

Met die stap kwam het landelijke podium en ook de spanning die daarbij hoort. Toch heb je dat gevoel dat je precies bent waar je moet zijn. “Vorig jaar was het voor het eerst dat ik landelijk speelde. Ik vond het spannend, vooral omdat alles nieuw was in het team, maar uiteindelijk vond ik het heel mooi.”

In jeugdselecties bepaalt leeftijd vaak meer dan talent; tweedejaars krijgen sneller het vertrouwen, eerstejaars moeten soms geduld hebben, ook als ze voelen dat ze kunnen bijdragen. Joolz noemt het zoals het was; zonder verwijt, maar wel met een scherp besef van wat er gebeurde. “Het was een leuk team, alleen speelden de tweedejaars vorig jaar heel veel. De eerstejaars kregen weinig speelminuten.”

Vorig seizoen werd haar team ongeslagen kampioen in de Eerste Divisie. Dat soort seizoenen maken je trots, maar ook scherp. Je leert hoe het voelt om elke week met druk te spelen, en hoe belangrijk het is dat iedereen klaarstaat, ook wie minder minuten krijgt. Daarom is Joolz nu ook naar de Eredivisie gegaan met onder 14. Die titel van vorig seizoen kreeg voor haar nog extra glans in de slotfase van het seizoen, toen de omstandigheden iedereen dwongen om elkaar te vertrouwen, juist op het moment dat je niet meer kunt leunen op een vaste kern. “De eerstejaars moesten aan het einde meer spelen. Toen wonnen we nog steeds. Dat was het bewijs dat we eigenlijk het hele jaar met z’n allen hadden kunnen spelen, en niet alleen met de tweedejaars. Het doel was om in de Eerste Divisie kampioen te worden om door te promoveren naar de Eredivisie.”

Onder 14 Eredivisie

Nu in de onder 14 Eredivisie is Joolz de startende speelster van het team. Ze ziet bovendien hoe de samenstelling van de competitie het niveau beïnvloedt, en ze benoemt een realiteit waar veel meisjesbasketbal mee worstelt. “Het niveau in de Eredivisie was vorig jaar hoger dan dit jaar. Er zijn volgens mij veel eerstejaars bijgekomen, en er zijn weinig tweedejaars. Er zijn ook maar acht teams in de Eredivisie bij de meisjes, maar dat is al jaren zo.”

Meetrainen met onder 16

Ook traint Joolz mee met het onder 16, waar het spel fysieker aanvoelt en de lichamen langer zijn. Het mooie is dat ze daar niet van schrikt. “Bij onder 16 zijn ze vooral wat langer. De tegenstanders zijn ongeveer hetzelfde niveau voor mij. Er is niet heel veel verschil voor mijn gevoel. Ook zijn we afgelopen herfstvakantie en kerstvakantie op kamp naar Badalona geweest. Dat was echt fantastisch!”

Hier samen met NBA-speler van de Golden State Warriors: Quinten Post, ook een oud-Apollo speler

Grote ambities

Dromen zijn belangrijk, zeker op dertienjarige leeftijd. Joolz formuleert haar ambitie: ze wil eerst beter worden, dan de nationale selectie halen en vervolgens verder kijken. “Ik wil gewoon in een Nederlands team komen. Ik wil een goede speelster worden in alle opzichten, en op dat moment komt alles wanneer het zou moeten: spelen in het regioteam, en ook later spelen in Amerika. Ik zou heel graag op college spelen, alleen zal ik daarvoor harder moeten gaan trainen. Als ik dat doe, dan kan het wel lukken.”

Joolz kan trots zijn op een ongeslagen kampioenschap, en ze kan een droom als Amerika uitspreken zonder te doen alsof het vanzelf komt. Ze weet wat daarvoor nodig is om het te realiseren. Precies daarom is het fantastisch om haar ontwikkeling te volgen. Je ziet in het onder 14 team van Apollo iemand die blijft doorzetten. Op zo’n moment worden dromen realiseerbaar, ook voor Joolz!