Een kind dat ontdekt hoe diens eigen ideeën kunnen uitgroeien tot een echt boek, een vrouw die na een ingrijpend verlies herkenning vindt in een verhaal en een lezer voor het eerst in lange tijd met plezier een roman uitleest. Voor schrijfster Marjolein Vrijenhoek zijn het ervaringen die laten zien hoeveel een verhaal voor iemand kan betekenen. Vanuit haar liefde voor taal en haar belangstelling voor mensen heeft ze een schrijversloopbaan opgebouwd waarin creativiteit, menselijke ervaringen en leesplezier samenkomen. Achter haar romans staat een vrouw die haar dromen is blijven volgen en met haar werk graag iets voor anderen betekent.

Een rijke fantasie brengt haar naar een enorme liefde voor schrijven

Marjoleins belangstelling voor verhalen ontstond al in haar jeugd. Als kind had ze een levendige fantasie; haar poppen maakten van alles mee. Later volgde ze een communicatieopleiding, waarna ze in haar werk het schrijven verder ontwikkelde. Toch kwam de belangrijkste aanzet tot haar creatieve schrijverschap vanuit een andere kunstvorm: het theater. “Ik kon mijn draai niet vinden in mijn werk en ben een theateropleiding gaan doen. Daarin leerde ik ook toneelstukken te analyseren: verhaalopbouw, thematiek, dialogen... Dat vond ik heel interessant. Ook volgde ik een module ‘Monologen schrijven’. Toen dacht ik: dit ligt me. Vanuit het theater ben ik vervolgens meer met het schrijven gaan doen.”

In 2012 volgde ze haar eerste gerichte schrijfcursus: romans schrijven. Daarna verdiepte ze zich verder in het schrijven van kinderboeken. Onder anderen Wim Daniëls en Anke Kranendonk droegen bij aan haar ontwikkeling. De combinatie van taal, dramaturgie en verbeelding gaf haar steeds meer mogelijkheden om verhalen vorm te geven.

Kinderen laten ontdekken hoeveel hun ideeën waard zijn

Een schrijfcursus voor kinderboeken bracht Marjolein op een idee dat uiteindelijk een belangrijke plaats in haar leven zou krijgen. Tijdens de lessen werd gesproken over de verschillende verhalen die kinderen op bepaalde leeftijden graag zouden lezen. “Er werd daar heel stellig gezegd dat kinderen op deze leeftijd dit willen lezen en op een andere leeftijd dat. Ik vroeg me af: weten we dat uit onderzoek? Of bepalen wij dat, als volwassenen? Ik voelde weerstand op dat stellige, ik houd niet zo van hokjes. Dus toen heb ik in de klas van mijn zoon, die destijds in groep drie zat, getoetst welke ideeën er uit die kinderen zélf zouden komen.”

Met een eenvoudig uitgangspunt over een jongen die bedreigde tijgers moest redden, liet ze de leerlingen nadenken over het verloop van het avontuur. De kinderen bedachten bijzondere eigenschappen voor de hoofdpersoon en zochten gezamenlijk naar oplossingen voor de problemen die hij onderweg tegenkwam. Marjolein ontdekte hoe enthousiast kinderen werden wanneer ze hun fantasie de ruimte gaf. “Die kinderen waren op dat moment zes, zeven jaar oud. Ze zijn op die leeftijd helemaal niet geremd door de werkelijkheid; ze zijn juist heel fantasierijk en oplossingsgericht. Hij kon vliegen, hij kon door muren lopen, hij kon met dieren praten en is bevriend met ze. Ik hoefde alleen maar als een dolle mee te schrijven.” Marjolein schreef aan de hand van alle ideeën het verhaal, de kinderen maakten er tekeningen bij. Het was haar bedoeling elk kind een exemplaar van het verhaal te geven, maar dankzij een schrijfwedstrijd werd het boek, Timo en de tijgers, officieel uitgegeven. Inclusief aandacht in de lokale en regionale pers, met zelfs interviews op radio en tv.

Voor Marjolein waren vooral de reacties van de kinderen en hun ouders onvergetelijk. Een leerling zei dat hij nooit had geweten dat een boek kon ontstaan uit een idee in je hoofd. Een moeder vertelde dat haar kind dagelijks verhalen schreef. Een andere zag haar dochter ineens vrijwillig lezen. “Dat deed iets met mij. Het was nooit mijn opzet, maar ik besefte: ik heb iets betekend, ik heb eventjes iets aangestipt. Boeken, verhalen en lezen weer leuk gemaakt. Dat vond ik zo tof. Daarom heb ik in de jaren daarna met nog negen andere schoolklassen zo’n boek gemaakt.”

Tien boeken waarin kinderen hun eigen verbeelding terugvonden

In totaal maakte Marjolein dus tien boeken samen met basisschoolklassen, van groep 3 tot en met groep 7, steeds over bij de groep passende thema’s als pesten, klimaatverandering, de ruimte et cetera. Voor haar zelf vormde het stimuleren van leesplezier de belangrijkste drijfveer. Ze wilde kinderen laten ervaren hoeveel rijkdom fantasie, verhalen en taal kunnen bieden. De projecten lieten zien dat kinderen met uiteenlopende interesses en talenten ieder op hun eigen manier aan een verhaal konden bijdragen.

Door de combinatie van haar werk en haar feelgoodromans moest ze haar aandacht anders verdelen en kwamen de schoolprojecten op een laag pitje te staan. De wens om ooit opnieuw met kinderen aan boeken te werken, is er nog altijd. En: de betekenis die ze aan deze projecten ontleende, namelijk het leesplezier terugbrengen, heeft een vervolg gekregen in haar romans voor volwassenen.

Een schrijversdroom die werkelijkheid werd

Naast de projecten met schoolklassen werkte Marjolein jarenlang aan een eigen kinderboek, vaak in gezelschap van haar vriendin Marijke Vos, die al actief was als feelgoodauteur. Toen ze haar manuscript uiteindelijk naar uitgevers stuurde, volgden verschillende afwijzingen. Tegelijkertijd ontdekte Marjolein, via een schrijfwedstrijd voor een feelgoodnovelle, dit nieuwe genre. “Ik had inmiddels behoorlijk meters gemaakt in het leren schrijven. Die schrijfwedstrijd heb ik niet gewonnen, maar dat verhaal heb ik, mede dankzij Marijke, ingestuurd naar twee andere uitgevers. Die wilden het ineens allebei. Dus waar ik steeds afwijzingen kreeg op mijn kinderboek, had ik in diezelfde tijd ineens met twee uitgevers een gesprek over een feelgoodverhaal.”

Uit die gesprekken volgde in 2023 haar debuutroman Alles is relatief. Daarmee ging een langgekoesterde wens in vervulling, via een route die ze vooraf nooit had kunnen bedenken. Tijdens de boekpresentatie bood ze haar eerste exemplaren aan haar kinderen aan. Marjolein gebruikte haar eigen ervaringen om hen een belangrijke boodschap mee te geven. “Ik zei: als iets niet meteen lukt, is het niet mislukt, dan is het gewoon nog niet gelukt. Kijk naar mij: ik kon na al die afwijzingen denken dat het niet voor me is weggelegd om schrijver te worden. Maar via een heel ander pad lukte het wel. Nu ben ik alleen maar heel blij dat het zo gelopen is.”

Het succes van haar debuut vormde het begin van een nieuwe fase. Inmiddels zijn vier romans en een kort verhaal gepubliceerd via uitgeverij LAB/ Luitingh Sijthof. Toch blijft het voor haar soms bijzonder om zichzelf als auteur te presenteren. “Inmiddels voel ik me wel een gepubliceerd auteur, al vind ik het nog steeds een beetje gek om te zeggen. Ik maak er graag grapjes over. Ik zei net ook: ik heb in mijn hoedanigheid als auteur een interview. Het voelt soms een beetje als een parallel bestaan. Maar wel een heel tof parallel bestaan!”

Frankrijk als een vertrouwde plek vol herinneringen

Een land dat een bijzondere plaats in Marjoleins leven heeft gekregen, is Frankrijk. Als kind bracht ze er haar vakanties door, met de caravan op een camping. Haar vader hield van de bergen en de gezinsvakanties zorgden voor herinneringen die haar altijd zijn bijgebleven. Na haar eindexamen vertrok ze als au pair naar Parijs. Later woonde ze ook in Lille en Boulogne-sur-Mer, aan de noordelijke Franse kust. Al die verschillende regio's lieten haar kennismaken met de veelzijdigheid van het land én de taal. “Ik heb altijd aanleg gehad voor die taal. Ik denk dat ik als meisje van zes, zeven jaar al met een paar franken op pad werd gestuurd om de baguettes te gaan halen als de bakker de camping opreed.” Nog altijd ervaart ze een bijzondere vertrouwdheid wanneer ze de grens overgaat. “Er gaat een soort knop om zodra ik in Frankrijk kom. Dan denk ik zelfs in het Frans, heel gek. Ik houd echt van die taal.”

Herkenning vinden in verhalen over verlies en nieuwe kansen

Die persoonlijke verbondenheid met Frankrijk komt terug in haar romans Alles is relatief en Doorstarters aan de Franse kust, die in 2025 verscheen. Die laatste, een verhaal over een vrouw die plotseling weduwe wordt, maakte veel los bij lezers met vergelijkbare ervaringen. De persoonlijke berichten maakten indruk. “Doorstarters heeft heel veel mensen geraakt. Ik heb zoveel berichtjes en mailtjes gehad van vrouwen die dat is overkomen. Ik vind het heel bijzonder dat mensen de moeite nemen om je dat te vertellen. Dat je boek iets betekent.”

Met het boek Vol verwachting, verschenen in juni 2026, begon Marjolein aan haar feelgoodserie In de praktijk. In deze serie staat verloskundige Malou centraal. Het tweede deel, Hoge verwachtingen, verscheen op 13 oktober 2026. De inspiratie voor de serie ontstond tijdens een lunchpauze op haar werk. Een collega was onlangs oma geworden en vertelde over de bevalling van haar dochter. Het gesprek groeide uit tot een uitwisseling van persoonlijke ervaringen. Marjolein ontdekte daarin een onderwerp dat haar als schrijfster bijzonder aansprak. “Bevallingsverhalen zijn er altijd. Op verjaardagen, als er een baby is geboren... Voor je het weet, gaat het over persoonlijke bevallingen. Logisch, het zijn ervaringen die je nooit vergeet.”

De reacties op Vol verwachting bevestigen dat veel vrouwen zich in de gebeurtenissen herkenden. “Lezers herkennen veel van hun eigen bevalling of uit hun eigen kraamtijd. Ze vinden het fijn om te merken dat ze niet de enigen zijn die iets op een bepaalde manier hebben ervaren. Mooi, toch? Al heb je maar voor twee mensen iets betekend door wat je hebt geschreven: dat maakt voor mij het schrijven van romans zo waardevol.”

Leesplezier terugbrengen, óók bij volwassenen

Hoewel Marjolein haar projecten met basisschoolkinderen voorlopig heeft moeten afbouwen, ziet ze in haar huidige schrijverschap een waardevolle voortzetting van haar oorspronkelijke missie. Haar romans brengen mensen opnieuw in aanraking met het plezier van lezen, soms na een periode waarin boeken nauwelijks nog een plaats in hun leven hadden. “Ik heb van heel veel mensen gehoord: 'Marjolein, ik las eigenlijk niet meer, maar jouw boek had ik in twee dagen uit.' Dat is echt het mooiste compliment dat ik kan krijgen. Hoe tof is het, dat je iemand weer even hebt kunnen laten merken hoe fijn het is om te lezen?”

Van haar eerste schrijfcursus in 2012 tot de publicatie van Hoge verwachtingen in oktober 2026 heeft Marjolein een bijzondere ontwikkeling doorgemaakt. Haar liefde voor verhalen bracht haar via cursussen, basisschoolklassen en uitgevers uiteindelijk naar de lezers van haar romans. De ervaringen onderweg hebben haar gevormd als schrijfster en als mens. Ze heeft geleerd hoe belangrijk het is om ruimte te geven aan ideeën, hoe waardevol doorzettingsvermogen is en hoeveel voldoening het geeft wanneer iemand zich herkent in een verhaal. Wat haar schrijverschap kenmerkt, is de aandacht voor de mensen achter de gebeurtenissen. Ze haalt inspiratie uit gesprekken, herinneringen en ervaringen die voor anderen van grote betekenis kunnen zijn. Met haar gevoel voor taal en haar belangstelling voor menselijke verhalen weet ze die ervaringen een plaats te geven in haar boeken. Voor Marjolein zijn dat de momenten die haar schrijverschap zo waardevol maken. Haar wens om ook in de toekomst iets voor anderen te betekenen, is een belangrijke drijfveer. Voor Marjolein blijft het bijzonder om daaraan met haar liefde voor verhalen een bijdrage te mogen leveren.