Bij VeerLicht kom je terecht in een omgeving die veel vertelt over Ans Ombelets. Hier hoeft niemand sneller te gaan dan goed voelt en hoeft geen kind of volwassene eerst aan een bepaald beeld te voldoen. Ans heeft die ruimte met veel liefde gecreëerd vanuit haar talent om mensen aan te voelen, rust te brengen en te zien wat iemand nodig heeft. De diepste betekenis ervan zit in iets wat ze zelf pas veel later ontdekte: hoe waardevol het is wanneer je een plek vindt waar je helemaal jezelf mag zijn. Foto: Djuli Bravenboer

De echte Ans kreeg steeds meer ruimte

Als hoogsensitief en introvert kind voelde Ans al vroeg dat ze de wereld anders beleefde. Sferen, emoties en prikkels kwamen sterk binnen en tegelijkertijd probeerde ze mee te bewegen met wat haar omgeving van haar verwachtte. Haar eigen behoeften verdwenen daardoor regelmatig naar de achtergrond. “Ik heb eigenlijk altijd al gevoeld dat ik niet echt in het perfecte plaatje paste,” vertelt Ans. “Ik voelde me nergens echt thuis en voelde mij anders dan anderen. Lange tijd dacht ik dat ik daarmee moest leren leven, waardoor ik mezelf steeds aanpaste en maskeerde. Door alles wat later op mijn pad kwam, ben ik mezelf steeds beter gaan begrijpen. Nu ben ik de Ans die ik eigenlijk nooit ben geweest. Nu ben ik de echte Ans en dat is heel fijn.”

Jarenlang over haar eigen grenzen heen gaan bracht Ans uiteindelijk in een burn-out en depressie. Haar lichaam gaf steeds duidelijker aan dat doorgaan niet langer mogelijk was. Op een bepaald moment kostte zelfs een paar meter lopen haar enorm veel energie. Uiteindelijk kreeg ze de diagnose hypermobiliteitsspectrumsyndroom (HSS), een chronische bindweefselaandoening die veel van haar lichamelijke klachten hielp verklaren. Tegelijkertijd begon Ans te ontdekken hoeveel spanning, emoties en oude patronen zij jarenlang had meegedragen. De periode die volgde vroeg geduld van iemand die zichzelf gewend was vooruit te duwen. “Het was op een gegeven moment zelfs zo dat ik hier in de zetel zat en een meter stappen al te zwaar was. De eenzaamheid was heel sterk aanwezig en ik vroeg me af wat ik nog betekende voor de maatschappij. Mijn gevoel van eigenwaarde was weg. Ik kon daar blijven zitten en besluiten dat ik niets meer van mijn leven zou maken, maar uiteindelijk heb ik stappen gezet die mij dichter bij mezelf hebben gebracht.”

Zachtheid werd een vorm van kracht

Tijdens die zoektocht kwam Reiki op haar pad. De diepe ontspanning die Ans daarin ervoer, opende iets wat ze lange tijd weinig ruimte had gegeven. Ze leerde haar lichaam anders te benaderen, werd zich bewuster van patronen en begon steeds meer vanuit een holistische blik naar zichzelf te kijken. Reiki groeide uit tot een vaste waarde in haar eigen leven en later tot een belangrijk onderdeel van wat zij anderen wilde meegeven. “Genezen en helen betekent voor mij vooral heel veel zachtheid voor mezelf. Het betekent dat ik dingen mag doen die ik graag doe en die vanuit mijn hart komen. Ik mag nu met heel veel liefde deze job doen. Het is toch zalig dat je mensen kunt helpen, ze een goed gevoel kunt geven en ervoor kunt zorgen dat ze tot rust kunnen komen. Dat vind ik keihard mooi.”

VeerLicht ontstond uit alles wat Ans onderweg over zichzelf leerde

De naam van haar praktijk draagt precies het gevoel dat Ans wil meegeven: iemand mag na een behandeling of begeleiding lichter weer naar buiten gaan, alsof er iets van de zwaarte is afgegleden. Het opbouwen van een eigen praktijk betekende tegelijkertijd dat Ans zichzelf veel zichtbaarder moest maken dan ze gewend was. Achter een rol verdwijnen werkte niet meer. VeerLicht kwam rechtstreeks voort uit haar eigen visie, ervaringen en gevoel. Daarom voelde ondernemen soms kwetsbaar. “Het was spannend, omdat ik daarmee een deel van mezelf blootgaf. Ik kon goed pleasen en maskeren, maar nu moest ik de echte Ans laten zien. Dat is met heel veel tranen geweest. Toch heb ik gesprongen en ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Als ik iets nieuws lanceer, twijfel ik nog steeds enorm aan mezelf. Inmiddels weet ik dat ik daar even doorheen moet en dat het daarna wel weer goed komt.”

Haar praktijk is holistisch, terwijl Ans zichzelf nadrukkelijk als nuchter en down-to-earth omschrijft. Ze weet dat Reiki en energetisch werk bij mensen soms beelden naar voren haalt die niet aansluiten bij wat ze bij VeerLicht aantreffen. De ervaring zelf haalt die drempel regelmatig weg. Mensen die lang twijfelden, vragen zich na hun afspraak soms af waarom ze niet eerder zijn gekomen. Daarin hoeft Ans niemand te overtuigen. Ze wil vooral een omgeving bieden waarin iemand zelf kan ervaren wat bij hem of haar past.

Haar liefde voor kinderen loopt al veel langer door haar leven

Kinderen waren er al lang voordat VeerLicht bestond. Ans groeide tussen hen op doordat haar moeder onthaalouder was. Later behaalde ze haar bachelor Kleuteronderwijs en werkte ze onder meer als kleuterjuf, bewegingsjuf, kinderbegeleidster en verantwoordelijke van een kinderdagverblijf. Haar professionele ervaring en haar leven als moeder komen nu samen in haar begeleiding van prikkelgevoelige en neurodivergente kinderen. Daarbij kijkt Ans verder dan prestaties. “Er wordt enorm veel druk op kinderen gelegd. Er wordt sterk gekeken naar wat ze op school moeten kunnen en naar hun niveau, terwijl er veel minder aandacht is voor hoe het mentaal met hen gaat. De kinderen die hier komen, hebben vaak veel faalangst of voelen zich minderwaardig. Sommigen gaan echt kapot aan de snelheid van de maatschappij. Dat raakt mij, want het zijn zulke schatten van kinderen. Ik wil hen extra kracht meegeven, zodat ze steeds meer in zichzelf gaan geloven.”

Voor Ans zit groei in het ontdekken van een eigen tempo en leren vertrouwen op wat al aanwezig is. Een moeder liet haar onlangs voelen hoeveel zoiets jaren later nog kan betekenen. Haar zoon kwam ongeveer een jaar eerder bij Ans voor relaxatiecoaching, omdat hij veel moeite had met de momenten waarop zijn moeder 's avonds wegging. Slapen zonder haar nabijheid bracht veel spanning mee.  “Toen dacht ik echt: wauw, daarvoor doen we het. Dat is keihard mooi. Ik vond het ook heel bijzonder dat zijn mama mij na een jaar nog dat bericht stuurde. Hij heeft hier tools geleerd waarmee hij zijn stress beter onder controle kan houden. Uiteindelijk hoop ik dat kinderen voelen dat zij het zelf kunnen, op hun eigen tempo. Dat dat tempo anders kan zijn, is helemaal oké.”

Foto: Djuli Bravenboer

Een label vertelt nooit het hele verhaal

Door haar eigen gezin kent Ans ook de wereld van diagnoses van dichtbij. Ze ziet dat een diagnose toegang kan geven tot ondersteuning die anders moeilijk bereikbaar blijft. Bij haar zoon was dat een belangrijke reden om het diagnostische traject te doorlopen. Tegelijkertijd bepaalt een label bij VeerLicht nooit hoeveel ruimte iemand krijgt. “Je hoeft geen labeltje te hebben om het moeilijk te hebben. Je kunt ook heel veel stress ervaren zonder een diagnose. Bij mijn zoon hebben we daar wel voor gekozen, omdat we anders nooit de hulp hadden gekregen die hij nodig had. Hier in de praktijk heeft zo'n label voor mij geen waarde in hoe welkom iemand is. Kinderen en volwassenen mogen komen zoals ze zijn. Iedereen heeft zijn eigen rugzakje.”

Die open blik past bij de plek die Ans wil creëren. Ze werkt onder meer met kinderen met autisme, ADHD, hoogsensitiviteit en hoogbegaafdheid, maar begint uiteindelijk bij het mens achter alle woorden waarmee diens binnenwereld beschreven kan worden.

VeerLicht werd ook een cadeau aan de jonge Ans

Alles komt wat Ans doet uiteindelijk samen wanneer ze terugdenkt aan zichzelf als kind. Ze kan iets aanbieden wat ze destijds zelf graag had gekend. Daarmee krijgt VeerLicht een betekenis die verder gaat dan een onderneming of praktijk. “Ik heb mijn praktijk eigenlijk een beetje opgezet voor de jonge Ans. Voor wat zij toen niet heeft gekregen: dat begrip, die herkenning en de mogelijkheden om met alles wat ze voelde om te gaan. Als ik als kind zo'n praktijk had leren kennen, waren mijn kinderjaren misschien een stukje makkelijker geweest. Nu kan ik kinderen die daar behoefte aan hebben wel iets bieden wat hen kan helpen. Daarvoor doe ik het. Ik heb de verbinding met mezelf nu gevonden, terwijl ik vroeger eigenlijk nooit echt met mezelf in verbinding stond. Ik leefde veel in functie van mijn gezin en cijferde mezelf weg. Dat aanpassen deed ik overal. Nu kan ik zeggen dat ik daarmee stop en voor mezelf ga zorgen. Dat is het mooiste cadeautje dat je jezelf kunt geven.”

Daar zit ook het verschil tussen de Ans van toen en de vrouw die vandaag in haar praktijk staat. Mensen helpen komt nog altijd vanuit haar betrokkenheid. “Ik mag hen helpen, ik moet hen niet helpen,” zegt ze daarover. Die ene verschuiving zegt veel over de vrijheid die ze onderweg heeft gevonden.

Ook Ans kent nog dagen waarop oude onzekerheden zich laten voelen. Het leven in een neurodivergent gezin kan intens zijn en het afgelopen jaar bracht door de perimenopauze, de zorgen thuis en haar zoektocht met VeerLicht opnieuw veel beweging. Een online programma voor HSP-mama's bleek uiteindelijk minder dicht bij haar hart te liggen dan het persoonlijke werk op de praktijkvloer. De inhoud ervan blijft waardevol en krijgt later een plek binnen haar aanbod, alleen weet Ans inmiddels beter waar haar eigen vuur werkelijk zit. Dat vuur ontstaat wanneer iemand tegenover haar zit. Wanneer een kind langzaam ontspant, een vrouw weer iets van zichzelf terugvindt of iemand na een behandeling voelt dat er ruimte is ontstaan. In die ontmoeting komen haar ervaring, gevoeligheid, achtergrond met kinderen, moederschap en eigen levensweg bij elkaar.

Uit alles wat haar ooit het gevoel gaf dat ze zich moest aanpassen, groeide uiteindelijk iets dat volledig van haarzelf is. Ze mag haar talent gebruiken, haar liefde laten spreken en dichtbij zichzelf blijven terwijl ze iets voor een ander betekent. Dat is uiteindelijk wel de mooiste betekenis van VeerLicht: Ans geeft hun de ruimte om dichter te komen bij degene die er al die tijd al was.

Foto: Djuli Bravenboer