Kiezen voor werk dat jou echt ligt. Werk dat je blijft triggeren en waar je vanuit je hart nog meer in kunt verrijken. Journalistiek begon voor Merel Brons vanuit een diepe nieuwsgierigheid naar de wereld en de mensen. Zij wilde al luisterend begrijpen wat mensen dachten en wat hen bezighield. “Ik was vroeger op de basisschool de enige die kranten las,” herinnert Merel zich. “De leraar zei dan in de klas weleens: ‘Hebben jullie in de krant dit nieuws gelezen?’ Ik stak op die vraag altijd mijn vinger op en dan wist ik waar het over ging. Op allerlei gebieden ben ik echt enorm nieuwsgierig. Het nieuws, en de mensen achter het nieuws, heeft mij altijd beziggehouden, net als de verhalen van mensen.” Foto: Joyce Goverde

Een vak dat volledig past bij haar karakter en talent

Journalistiek is voor Merel iets wat vanzelf gebeurt. In haar werk is dat een groot voordeel. Ze is oprecht geïnteresseerd in de mensen die ze interviewt. “Ik wil echt weten hoe het zit en waarom mensen bepaalde dingen doen. Dat voelt eigenlijk als mijn tweede natuur. Als ik in de supermarkt sta, praat ik ook vaak tegen mensen en stel ik ze vragen. Dat is echt leuk, want ik heb ook gewoon op straat soms de meest mooie gesprekken met mensen. Daar krijg ik echt veel energie van, en van die energie heb ik mijn vak gemaakt.”

Voor Merel draait veel om verbinding. Een vorm van verbinding die zich in elk gesprek opnieuw ontvouwt. “Het is voor mij het creëren van verbinding met degene die je spreekt. In de manier waarop ik het schrijf moet die persoon zichzelf natuurlijk kunnen vinden en voelen dat het zijn verhaal is. Vervolgens betekent dat ook het creëren van verbinding met mijn lezers. Daarmee bijvoorbeeld begrip creëert voor iemands situatie of belangstelling, of daarbij gevoel probeert op te roepen. Het is best wel iets precairs wat iemand je geeft. Iemand geeft je zijn verhaal en daar moet je dus heel voorzichtig mee omgaan om dat op een goede manier te brengen. Dat doe ik echt met veel liefde en compassie. Bij de meeste mensen gaat dat best wel snel eigenlijk. Zeker de mensen die ik interview, die hebben iets te promoten of ze hebben een bijzonder of een heftig verhaal en willen dat graag delen in een blad. Ze zijn dus al heel gemotiveerd om met mij te delen. Ik probeer wel echt een connectie met iemand te maken en mij ook te verplaatsen in wat diegene mij vertelt. Ik ben daarnaast zelf benieuwd naar waarom iemand dingen doet zoals hij ze doet.”

Het is een balans die ze goed aanvoelt. Daardoor ontstaat er al snel een verbinding met de persoon én het verhaal.

Het moment waarop alles samenkomt

Haar eerste ervaringen als journalist voelden voor Merel als een bevestiging van haar nieuwsgierigheid en passie. Ze vond het vanaf minuut één geweldig. “Ik mocht opeens doen wat ik al zo lang zo graag wilde doen, namelijk iedereen alles vragen wat ik wilde weten. Ik begon dus bij Haarlems Dagblad. Op mijn fiets moest ik dan de stad in en moest ik bijvoorbeeld naar een klein museumpje waar een oudere meneer een tentoonstelling had gemaakt. Daar zat ik dan anderhalf uur thee te drinken en te kletsen met die meneer over die tentoonstelling. Daar ging ik dan helemaal energiek vandaan omdat ik dat zo leuk vond. Bij Haarlems Dagblad had ik mezelf op een gegeven moment tot de kunst- en cultuurredactie gemanifesteerd. Ik wilde heel graag artiesten interviewen, en ik weet nog dat ik met mijn collega mee mocht naar Erwin Olaf, een geweldige fotograaf. Dat was het allereerste interview dat ik alleen mocht doen. Mijn collega zat naast mij en ik mocht alles vragen wat ik wilde. Nou echt, dat was zo bijzonder voor mij!”

Merels overtuiging is altijd hetzelfde gebleven. Journalistiek is voor haar een blijvende keuze. “Ik heb geen dag dat ik denk dat mijn werk verveelt, nooit. Natuurlijk heb je weleens een dag dat je niet lekker bent, moe bent of het druk hebt, maar het werk op zich vind ik altijd even leuk. Geen dag is hetzelfde of saai. Ik word altijd heel blij als ik aan het schrijven ben en daarnaast word ik er ook heel rustig van. Het heeft voor mij gewoon nog steeds alles wat ik toen had gedroomd.”

Dat blijkt ook uit momenten die haar zijn bijgebleven. Zo kreeg Merel de kans om een destijds nog onbekende artiest te interviewen: Norah Jones. “Ik weet nog heel goed dat ik erop uitgestuurd werd om een nieuw talent te interviewen. Niemand had ooit van haar gehoord, maar we hadden een cd’tje op de redactie gekregen. We zetten die op en iedereen zat echt: ‘wauw, wie is dit?’ Ik was destijds stagiaire, dus toen zeiden ze dat ik haar mocht interviewen. Nou echt, ik heb zo’n lol gehad met haar. Wij zaten gewoon samen in die hotelkamer en ik mocht gewoon een half uur met haar kletsen. Nog geen half jaar daarna werd zij superbekend en stond ze overal. Ik weet nog dat ze me die avond uitnodigde voor een showcase van haar album, in een klein zaaltje met misschien dertig mensen. Ze zat daar in haar eentje achter een vleugel, zag mij staan en ging gewoon naar me zwaaien. Ja, dit soort dingen vergeet je echt nooit meer!”

Wat ervaring met zich meebrengt