Als auteur van De Satori Springer, De Satori Strijder en Satori wil schrijfster Mirella Schaperkotter iets positiefs toevoegen aan deze huidige tijd, waarin elke vorm van vrolijkheid meer dan welkom is. Haar nieuwe thuis in Haulerwijk voelt als een plek die past bij alles wie zij is. Ze vertelt met enorm veel liefde over haar gezin, over verbondenheid en over de onmisbaarheid van samenzijn. “Ik ben getrouwd met John Spruijt, en wij zijn allebei wel heel erg van veel natuur om ons heen. Veel rust om ons heen en dat hebben we hier wel heel erg gevonden. Daar genieten we enorm van.”

De Blij.Company

Het verlangen om iets positiefs toe te voegen aan deze wereld kreeg ze ook buiten haar boeken voor elkaar. De naam De Blij.Company ontstond ineens, maar kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Het was een naam die aansloot bij wat zij al heel lang voelde: de behoefte om blijheid, lichtheid en positieve energie de wereld in te verspreiden. “Ik voelde me gewoon heel erg blij op die dag, en toen voelde de naam De Blij.Company erg fijn,” vertelt Mirella. “Die .Company maakte de naam simpelweg helemaal af. Dat was heel grappig, dat het zo heel spontaan ontstond. Mijn boeken zijn geschreven met de bedoeling om mensen een fijn gevoel in zichzelf te laten vinden, waardoor ze nog meer positiviteit willen verspreiden in de wereld. Ik geloof er enorm in dat wat je uitstraalt, dat hetgeen is wat je ook terugkrijgt. Des te meer jij blijheid geeft aan de wereld, des te meer geeft de wereld uiteindelijk die blijheid weer terug.”

Het is een gedachte die juist in dit tijdperk hecht aan het belang van een vriendelijk tegengeluid. Dat was de reden dat Mirella op zoek was naar alles wat met blije artikelen te maken had. “Ik denk dat dat ook was waarom ik op een gegeven moment dacht van: “Ik weet dat ik hiermee verder wil en moet, maar op dit moment komt het gewoon niet van de grond. En het is zelfs erger geworden op het moment. Het is momenteel niet altijd makkelijk om de positieve dingen te blijven zien, maar ik doe het wel.”

Haar dromen vormgeven

Haar pad als schrijfster was niet altijd gemakkelijk aangelegd. Als kind werd er gedacht dat zij dyslexie had, terwijl er in werkelijkheid vooral iets heel anders speelde. Haar hoofd zat vol verbeelding, verhalen en fantasie, terwijl de buitenwereld meer keek naar wat niet binnen het systeem leek te passen. “Toen ik klein was en op school zat, toen kreeg ik op een gegeven moment de diagnose dat ik dyslexie zou hebben. Later bleek dat lang niet zo erg als gedacht. , Het was meer omdat ik altijd zat te dromen. Ik was toen al altijd poppetjes aan het tekenen en verhaaltjes aan het schrijven. Ik was al heel creatief bezig.”

Die creativiteit maakte haar op een andere manier taalgevoelig. “Ik had echt geen flauw idee van hoe de Nederlandse taal eigenlijk werkte. Dus ik maakte zoveel fouten, en dat is vrij lang zo doorgegaan. Dan krijg je die diagnose en die stempel op je en word je ook een beetje op die manier in een hoekje weggezet.”

Het verschil kwam door één docent die wel zag wat er in haar zat. Juist dat moment lijkt diep in haar gegrift te staan. “Toen was er op een gegeven moment een lerares Nederlands. Daar moesten we een verhaaltje voor verzinnen. Die zat dat te lezen en zei: ‘Kind, wat heb jij een gigantisch talent om te schrijven. Zoveel fantasie en zoveel uitbeeldingsvermogen zit er in je. Ik weet zeker dat dat gaat lukken.’ Zij ging dus mee met mijn visualiserende wereld. Ik zie alles in plaatjes en in tekeningetjes en in stripfiguurtjes, en op die manier ging zij helemaal met me mee en is ze mij op een andere manier les gaan geven. Het resulteert er nu in dat de communicatie mijn vak is geworden.”

Het is een prachtig en veelzeggend voorbeeld van wat er kan gebeuren wanneer iemand niet wordt teruggebracht tot een label, maar juist wordt benaderd vanuit haar potentie. Mirella draagt dat besef nog altijd met zich mee. Juist daarom voelt zij heel goed hoe belangrijk het is dat kinderen niet worden vastgezet in beperkingen die hun toekomst bepalen. Haar talent is daarmee niet alleen inspirerend, maar ook betekenisvol voor iedereen die ooit te horen kreeg dat iets niet voor hem of haar was weggelegd.

Licht aan de horizon als uitgangspositie

Mirella verwoordt in dat opzicht haar overtuiging op een bijzondere manier. In haar woorden krijgt die overtuiging iets krachtigs. Het is een kracht die mensen overeind helpt. “Op het moment dat iemand alleen maar donker om zich heen heeft, is de enige manier waarop je dat kan laten verdwijnen door er licht op te schijnen.”

Daar blijft het niet bij. Het licht is ook iets dat zich vermenigvuldigt wanneer mensen elkaar daarin weten te vinden. “Ik hoop eigenlijk, als we allemaal een heel klein lichtje schijnen, dan heb je op een gegeven moment een gigantisch groot spotlight en dan kan het donker gewoon niet meer overleven.”

Mirella gelooft dat energie die naar buiten wordt gebracht, op de een of andere manier ook haar weg weer terugvindt. “Alleen door eigenlijk dat weer te spiegelen en terug te zetten naar de wereld, krijg je dat ook weer terug. Dat versterkt, dat groeit en ja, dat is belangrijk.”

De Satori-trilogie

In Mirella’s boeken komen verbeelding en levensvisie op natuurlijke wijze samen. Het wordt direct duidelijk hoeveel symbolische lading erin verscholen zit. “Mijn boek gaat er ook over, het verhaal gaat erover dat een gewoon meisje een bijzonder lot heeft. En zij komt bij de Satori Springers terecht, en de Satori Springers zijn de mensen die ervoor zorgen dat de balans in de wereld terug wordt gebracht bij de mensen die helemaal door de donkere kant worden opgeslokt. Mensen zeggen wel eens: ‘Ik heb echt het gevoel dat er een beschermengeltje op mijn schouder zit,’ of ook: ‘Er is iets gebeurd waardoor je gewoon uit die hele donkere put bent opgepakt en je voelt je gewoon weer lichter.’ Eigenlijk is dat dus een groep met mensen die dat doet.”

Blijven doorlopen

Het schrijven van een boek was voor Mirella ook een persoonlijke overwinning. Zij kende zichzelf als iemand die vol enthousiasme ergens in kon duiken, maar vlak voor de eindstreep soms alweer een nieuw avontuur voelde. Juist daarom was het afronden van haar eerste boek van grote betekenis. “Ik was altijd wel iemand die heel erg veel overal in ieder avontuur erin dook. Heel erg enthousiast. Altijd overal voor gaan en dan vlak voor de eindstreep denken: ‘Nou, ik zie weer wat anders wat leuk is,’ en dan was ik weer weg en ging ik wat anders doen. Ik deed van alles, maar nooit concreet die eindstreep halen. Toen ik met deze trilogie begon, dacht ik die eindstreep te halen, er vol voor te gaan.”

Dat besluit werd werkelijkheid. Dat moment, waarin een idee uit haar binnenwereld veranderde in een fantastisch boek, bracht spanning en trots tegelijk met zich mee. “Het was ineens een professioneel boek. Dat werd uitgegeven en toen werden ze gekocht.”

Vervolgens kwam een nieuwe fase: wachten op reacties van lezers. Eerst van bekenden, later van mensen die zij niet kende. Dat laatste raakte haar misschien nog wel het meest, omdat juist daar de echte ontmoeting met de lezer begon.

De magie van een boekhandel

Wie zelf ooit een boek heeft geschreven, zal herkennen hoe bijzonder het is om een exemplaar in een winkel te zien liggen. Voor Mirella kreeg dat moment iets magisch, omdat zij het hele gebaar van een onbekende lezer voor zich zag: het oppakken, het lezen van de flaptekst en de keuze om het boek mee te nemen. “Een hele grote boekhandel in Utrecht wilde mijn boeken ook echt in de winkel zetten. Daar staat het ook nog steeds. Ik vind dat echt heel erg mooi: als ik daar die winkel binnenloop en dan ligt mijn boek daar gewoon. Op een gegeven moment kreeg ik nieuwe bestellingen van hen binnen. Dus dat betekent dat er dan dus iemand mijn boek gepakt heeft, de flaptekst gelezen heeft en gedacht heeft: ja, die wil ik lezen. Dat die vervolgens naar de kassa is gelopen en mijn boek heeft afgerekend. Dat hele proces zag ik helemaal voor me. Toen dacht ik: ‘Het is me gelukt!’”

Drie boeken later

Waar haar eerste boek nog vooral een bewijs was dat zij de eindstreep kon halen, werd de trilogie uiteindelijk het bewijs dat zij veel meer in zich had dan alleen een afgerond project. Zij ontdekte dat doorzetten een vermogen is. “Ik had dus de eindstreep gehaald van één boek schrijven, maar wel wetend dat het verhaal verder gaat. Ik moest dus door. Het werd nog een marathon en daarna werd het er nog een. Ik heb bij alle drie de eindstreep gehaald. Op dit moment verkopen de boeken echt goed. Er komen heel erg veel super mooie reacties op!”

Een liefdevolle band en creatieve klik met haar stiefdochter

Haar stiefdochter is Carlie Spruijt, bekend van het theaterduo Spruijt & Opperman. Mirella omschrijft hun band als hecht en prettig. “Ik hou van haar. We kunnen goed met elkaar sparren en ideeën uitwisselen. Zij komt vaak met nieuwe invalshoeken, waar ik creatief op kan meedenken.”

Carlie heeft Mirella ook aangemoedigd om meer naar buiten te treden met haar eigen werk. “Zij liet me inzien dat mijn werk het waard is om gezien te worden. Dat betekent veel, zeker omdat ik normaal juist bezig ben met het zichtbaar maken van anderen.”

Die creatieve uitwisseling werkt voor hen allebei inspirerend en erg fijn.

Een stem die anderen wil bemoedigen

Mirella schrijft over licht, hoop en innerlijke kracht. Haar woorden zijn geworteld in ervaringen van niet gezien worden, van in een hokje belanden en van later alsnog je plek opeisen. Dat is waarom haar verhalen zo sterk naar voren komen. Haar verlangen gaat verder dan het publiceren van boeken. Er leeft in haar een oprechte wens om iets te betekenen voor kinderen en jongeren die te vroeg te horen krijgen wat zij niet zouden kunnen. De herinnering aan haar eigen schooltijd en aan die ene docent die in haar geloofde, heeft daar blijvend invloed op. Mirella laat zien dat er altijd ergens licht aan de horizon te vinden is, diep van binnen.