Iris Sophie Kroes is bezig producent te worden. Haar manier van verhalen produceren werkt ze uit op een zorgvuldige en mensgerichte wijze met een blik op wat een verhaal kan losmaken. Eén minor aan de Hogeschool Utrecht is ze nog verwijderd van haar officiële diploma, maar juist in haar aanpak en betrokkenheid valt haar professionaliteit direct op. De afgelopen periode stond voor Iris in het teken van afstuderen. Zij werkt nu ook aan de webserie Roomies, die zich nu midden in de draaiperiode bevindt.

Een vroeg begin

Al op jonge leeftijd trok het maken van beelden haar aan. Vroeger ging Iris altijd video’s maken met vrienden. Toen zij startte aan de HKU, wist zij nog niet precies welke plek ze in de filmwereld wilde innemen. Pas in de praktijk werd duidelijk waar haar passie naar uitging: de productie, en dan specifiek het producentschap. “Ik dacht eerst dat ik misschien regie of editing in zou gaan,” vertelt Iris. “Eigenlijk na het eerste jaar kwam er al snel uit dat ik productie heel erg leuk vind.”

Iris wil dat films iets achterlaten, dat het iets betekenen moet voor wie er naar kijkt. Een voorbeeld dat zij zelf noemt is Lieve Piet van Jarne Hagelaars, een film over een vrouw van rond de vijftig die haar man verliest. Iris vertelt hoe de kracht van die film zat in de herkenning en in het neerzetten van rouw. Juist daardoor ontstaat er ruimte voor het publiek. “Ik wil over het algemeen dat mijn films altijd iets van impact achterlaten. Rouw is soms ingewikkeld om te uiten. Wij hebben dat heel erg oprecht neergezet. Heel veel mensen hadden daar heel veel baat bij. Mensen zeiden: ‘ik herken dit.’ Ik vind het fijn dat er een film is die ook laat zien hoe moeilijk rouw kan zijn.”

Een film stopt niet bij het scherm

Iris gelooft dat een film verder kan gaan door serieus te kijken wat een doelgroep nodig heeft en hoe een film echt kan landen. Bij haar afstudeerfilms OEDI en Pasará werd die visie zichtbaar. OEDI is gemaakt voor kinderen, een film waarin Iris heeft gezocht naar manieren om de film ook in educatie te laten werken. “We zijn voor OEDI in gesprek met een schoolfederatie die specifiek voor kinderen met een geestelijke handicap, of met geestelijke achterstand, werkt. Daar kunnen we de films ook voor laten zien, en daar kunnen we een educatief traject bij doen.”

Bij Pasará richt de film zich op queer jongeren tussen de 16 en 25 jaar. Iris zoekt daarbij naar hoe je een film kunt gebruiken om bewustwording te vergroten is bedoeld om ook de negatieve kanten van de queer community te laten zien en dat niet alles altijd even gemakkelijk gaat. “Met Pasará zijn we bezig met meer awareness krijgen voor wat er allemaal in de gay gemeenschap gebeurt. Daar hebben we ook al een aantal talks over gehouden.”

Voor Iris begint een film dus niet bij het moment dat de camera aan gaat. Haar startpunt is het concept: de grote lijnen uittekenen, de doelgroep analyseren en de beweging van het verhaal. “Mijn begin is wat we willen bereiken met een film. Wat er in de film begint bij A en eindigt bij B is voor mij heel belangrijk. Daarna gaat de regisseur of de scenarist beginnen met schrijven. Ik ga dan ondertussen op zoek naar plekken waar die dit zouden willen steunen. Wij checken dan telkens bij elkaar in met wat er nu geschreven is en blijven we dat toetsen.”

Dit is produceren zoals Iris het wil weergeven. Ze wil hiermee ruimte aan creativiteit bieden, terwijl je tegelijk zorgt dat het project stevig staat. Zij weet dat ontwikkeling tijd kost, en dat juist daar de kwaliteit vaak wordt gewonnen.

Leren door te maken, en groeien door te draaien

Zij vat het vak van produceren samen, wat je enkel zo kunt samenvatten als je het meemaakt: ervaring is je grootste leerproces, juist door te draaien, door te plannen en te schakelen, en ook telkens opnieuw met oplossingen komen. “Hoe meer je doet, hoe meer je weet.”

De stap naar het werkveld is voor Iris spannend, zoals dat voor veel makers geldt. Toch voert bij haar vooral de zin om te blijven maken de boventoon: nieuwe teams, nieuwe verhalen, nieuwe werelden om zorgvuldig op te bouwen. “Ik heb er voornamelijk heel veel zin in,” vertelt Iris, “om meer ervaring op te doen en met meer mensen te werken.”