Nancy’s Leerlab, gevormd door Nancy Kotvis, is een plek met een eigen stem en een eigen manier van lesgeven. Een leeromgeving waar taal niet alleen een vaardigheid is, maar ook een sleutel. Een sleutel naar vertrouwen, naar rust, naar meedoen en naar opnieuw durven bouwen aan een toekomst. Dit is de website van Nancy's Leerlab:

https://www.nancysleerlab.nl/

Een fundament van kennis, ervaring en nieuwsgierigheid

Nancy’s professionele basis is stevig en veelzijdig. Zij studeerde Pabo, Engels tweede graad en NT2 (Nederlands als tweede taal). Daardoor beweegt zij moeiteloos tussen leeftijden, niveaus en doelen. Zij kan met kinderen werken, met jongeren, met volwassenen, met nieuwkomers en met mensen die al jaren in Nederland wonen en toch nog zoeken naar woorden die precies passen.

Die breedte is geen toeval. Nancy is “nogal avontuurlijk” en dat is zichtbaar in de route die zij heeft afgelegd. Ze is geboren in Saoedi Arabië en haar afstudeerstage van de Pabo deed zij in India, in New Delhi. Later gaf zij twee jaar Engelse les in China. Zij werkte vier jaar op een cruiseschip, in entertainment voor kinderen en jongeren. Ervaring die haar niet alleen vakkennis gaf, maar vooral mensenkennis.

Die internationale achtergrond is geen verzameling mooie verhalen, maar een bron waaruit ze dagelijks put. Nancy leerde wat het betekent om je te bewegen in onbekende systemen, om je staande te houden in een nieuwe cultuur, om te zoeken naar verbinding als taal nog ontbreekt. Het is precies dat, die combinatie van professioneel kunnen en persoonlijk doorleefd begrijpen, die haar onderwijs zo bijzonder maakt.

India als cruciaal moment

Soms is er één ervaring die alles scherper maakt. Nancy noemt haar eerste lange periode in het buitenland direct. “Mijn eerste lange tijd in het buitenland was mijn eindstage van de PABO en dat was in India, in New Delhi,” vertelt Nancy. “Het was de eerste keer dat ze zo lang weg was, zo intens ondergedompeld in een andere werkelijkheid. Ik vond het wel heel bijzonder en heel mooi. Ik heb daar geleerd om open te staan. Ik heb daar geleerd om open te staan voor andere culturen en “anders zijn” te respecteren.”

Traumasensitief lesgeven

In Nancy’s Leerlab draait het niet alleen om taalregels, niveaus en toetsen. Nancy is gespecialiseerd in Traumasensitief Lesgeven. Dat betekent dat zij lesgeeft met kennis van hoe stress, angst en trauma het brein en het gevoel beïnvloeden. Het betekent dat zij de mens voor zich ziet, en niet alleen het leerdoel. Wanneer ze wordt gevraagd hoe zij een veilige en rustige leeromgeving creëert, is haar antwoord helder en diep tegelijk. “Het is voornamelijk zorgen dat ze een veilige plek hebben. Dat ze zich veilig voelen, dat is het belangrijkste. Geborgenheid eerst, dus het leren is eigenlijk een tweede.”

Die woorden dragen gewicht, omdat Nancy werkt met mensen die soms pas net in Nederland zijn. “Bij ons komen ze net als ze nog niet zo lang in Nederland zijn.” Ze benadrukt wat dat betekent, zonder sensatie, maar met een rauwe eerlijkheid. “Ze hebben net heel de reis gemaakt; meestal lopend, met alle trauma’s van dien.” Vervolgens wordt pijnlijk duidelijk hoe groot het contrast is tussen wat iemand heeft meegemaakt en wat de samenleving soms verwacht. “Dan komen ze hier en dan gaan wij zeggen. Ja nu moet je in een bankje gaan zitten. Nu moet je Nederlands leren, en snel ook. Nou zo werkt het dus niet bij mij.”

Nancy laat zien wat traumasensitiviteit in de praktijk is. Het gaat om betrouwbaarheid, voorspelbaarheid en menselijkheid. “Jij bent weer de eerste volwassene in jaren. Waar ze een band mee op kunnen bouwen. Als het goed is ben jij een stabiele factor, die ze kunnen vertrouwen. Waar ze echt alles aan kunnen vragen. Dat is gewoon eigenlijk het belangrijkste.”

Traumasensitief lesgeven zit ook in details. In de dingen die een ander nauwelijks opmerkt, maar die voor een leerling een alarmbel kunnen zijn. “Als ze bijvoorbeeld rammen, dan kan dat voor hen een trigger zijn van wat is dat geluid steeds, daar schrikken ze van bijvoorbeeld. Dat je daar rekening mee houdt en dat je het gewoon uitlegt. Dat zijn allemaal kleine dingen om het voor hen fijner te maken, veiliger te maken, dat ze niet meer bang hoeven te zijn, en om niet te veel over familie te spreken aangezien ze deze hebben achtergelaten in hun thuisland en enorm missen.”

Traumasensitief lesgeven is een aandacht die steeds aanstaat. “Dat is eigenlijk het trauma sensitieve.” Nancy vat het samen in een logica die niemand kan ontkennen. “Als je je niet veilig voelt, dan sta je ook niet open voor leren.”

Geduld als kracht

Nancy omschrijft zichzelf als een docent die met veel geduld en rust zaken kan uitleggen, ook al is het voor de twaalfde keer. In het interview klinkt dat speels en tegelijk rotsvast. “Nog een keer! Nog een keer!”

Wat gebeurt er in haar wanneer een leerling het nog steeds moeilijk vindt? Haar antwoord is ontwapenend, omdat het zo zuiver is. “Ik vind als iemand gewoon wel meedoet, oplet en zijn best doet, dan heb ik daar helemaal geen moeite mee.”

Haar geduld is geen aangeleerde truc; het is een keuze vanuit respect. Ze kijkt naar intentie en inzet, niet naar snelheid. Ze maakt onderscheid tussen niet kunnen en niet willen, zonder hard te worden. “Het is anders als iemand naar buiten zit te kijken of er niet bij is of weinig naar de les komt en daardoor dingen mist.”

De kern blijft overeind: wie wil leren, krijgt alle ruimte. “Ik heb engelen geduld als het op leerlingen aankomt.” Het is bijna een belofte. “Zolang jij wil leren, dan wil ik het jou twintig keer uitleggen. Dat is geen probleem.”

Daarmee laat Nancy zien wat liefdevol onderwijs kan zijn: iemand serieus nemen, tijd gunnen, herhaling niet als last zien maar als route. Rust in de herhaling, vertrouwen in het proces, warmte in de toon.

In Nancy’s Leerlab is gelijkwaardigheid geen mooi zinnetje op een poster. Nancy leeft het. Zij zegt het helder: het maakt haar niet uit waar je vandaan komt, wat je gelooft of wie je leuk vindt, iedereen is gelijk in haar ogen. In het interview wordt die houding herkend en benoemd: het idee dat iedereen, ongeacht achtergrond, dezelfde waardigheid heeft. Nancy’s eigen handelen laat zien dat het geen theorie is. Ze ging naar Lesbos om met eigen ogen te zien wat haar leerlingen en cursisten hebben meegemaakt. “Ook voor mijn eigen ervaring ben ik naar Lesbos geweest. Dus daar heb ik een week vrijwilligerswerk gedaan in het kamp om echt te zien waar mijn leerlingen dan geweest zijn of waar mijn cursisten dan geweest zijn. Om echt te weten van ja hoe zijn ze Europa binnengekomen, hoe voelen die mensen zich.”

Wanneer Nancy wordt gevraagd wie voor haar een belangrijke leraar of leermeester was, wijst ze naar iets groters. “Niet echt zozeer een persoon, maar meer reizen. Ik heb heel veel gereisd. Ik heb veel gezien van de wereld. Dat doe ik echt, omdat ik dat de beste leermeester vind.”

Reizen is voor Nancy een verdieping. “Ervaren, met mensen spreken die anders zijn dan jij. Andere dingen geloven, andere dingen normaal vinden. Ik vind dat het meest leerzame wat je kunt doen.”

Taal en onmacht

Nancy’s kan zich deels indenken hoe het is om ergens nieuw te zijn zonder taal. “Ik heb bijvoorbeeld twee jaar in China gewoond, en daar ben ik ook naartoe gegaan zonder iets van de taal te kennen. Daar waar ik was, spreekt niemand Engels.”

Wie dat heeft ervaren, begrijpt de onmacht achter taaltekort. Nancy benoemt het precies: “Je leert om iets met handen en voeten toch duidelijk te maken.” Dit is geen theoretische uitleg; het is een herinnering aan hoe het voelt als woorden er niet zijn, terwijl je wel iets te zeggen hebt. Daarom kan ze zich inleven in kinderen en volwassenen die hier nieuw zijn. “Ik denk dat ik me heel goed kan inleven in deze kinderen. Daardoor denk ik dat ik ze gewoon beter begrijp, en accepteer voor wie ze zijn. Ik denk dat dat heel belangrijk is.”

Nancy’s Leerlab is niet beperkt tot één doelgroep of één plek. Ze werkt met kinderen en volwassenen. Ze werkt in Breda, maar ook online en internationaal. “Ik heb van volwassenen tot kinderen tot in Indonesië, op de Bahama’s en hier in Breda. Ik heb ook Engels gestudeerd, dus dat kan ook.”

Ze noemt ook een meisje met TOS, een taalontwikkelingsstoornis, dat extra input nodig heeft. De vraag is praktisch en liefdevol: ouders willen meer ondersteuning, meer taal, meer oefening. “Ouders willen dat ze meer, nou ja, meer input heeft van het Nederlands.”

Mensen op hun gemak laten voelen

Aan het einde van het interview komt een zin die je bijblijft, omdat hij zo eerlijk is en tegelijk zo krachtig. “Misschien wel mijn grootste talent. Het maakt niet uit wie het is, maar dat ze zich op hun gemak voelen, fijn voelen. Pas dan sta je open voor leren, wat ik al eerder zei.”

Wat Nancy biedt, is toegankelijkheid. Een open houding die uitnodigt. Ze koppelt het aan haar uitstraling, aan wat mensen voelen als ze bij haar binnenkomen. Zij is het type docent dat veiligheid kan laten landen in een lokaal, zelfs wanneer iemands leven jarenlang onveilig was. Nancy’s Leerlab is daardoor meer dan een plek waar je Nederlands of Engels leert. Het is een plek waar je mag aankomen. Waar je niet wordt opgejaagd, maar begeleid. Waar geduld geen uitzondering is, maar de norm. Waar gelijkwaardigheid geen belofte is, maar de praktijk is.