Coco van Benthum was nog jong toen ze bij BS Leiden haar eerste stappen op het basketbalveld zette. Zeven jaar later verdeelt ze het spel bij BS Leiden onder 14 in de Eredivisie en weet ze inmiddels ook hoe het voelt om met haar team landelijk kampioen te worden. Die weg begon tijdens een sportdag. Coco was van jongs af aan graag met een bal bezig en basketbal trok daar haar aandacht.

Steeds vertrouwder met de bal

De eerste keren bij Leiden waren spannend. Alles wat tegenwoordig bijna automatisch gaat, moest Coco nog leren. Daar heeft ze een heel concrete herinnering aan overgehouden. „Ik zat in de auto en vond het echt heel spannend. Ik weet nog dat ik bijna geen bal kon vangen, omdat ik echt net nieuw was. Al snel vond ik het heel leuk en werd het niet meer zo spannend. Zo ging het steeds verder.”

In de jaren daarna werd het veld steeds vertrouwder. Coco groeide uit tot een speelster die graag het overzicht bewaart en haar medespeelsters probeert te vinden. Ook wanneer ze de bal niet heeft, is ze nadrukkelijk met haar ploeg bezig. Ze laat zich horen en probeert vanaf het veld en de bank energie mee te geven. Die houding herkent ze ook bij speelsters naar wie ze zelf graag kijkt. De vrouwen van Zorg en Zekerheid Leiden vormen voor haar een voorbeeld en ze zit regelmatig op de tribune bij hun wedstrijden. Kim Schrama is daarbij haar favoriete speelster. „Ik vind vooral mooi hoe zij naar de basket gaat en hoe ze haar team aanmoedigt en helpt.”

Dat laatste past sterk bij Coco zelf. Ze is fanatiek en wil graag winnen, alleen hoeft haar bijdrage daarvoor niet altijd een eigen score te zijn. „Ik denk dat als je veel aanmoedigt, de meiden op het veld ook denken: we kunnen het, we gaan gewoon door. Misschien helpt het dan een beetje en valt die bal er vervolgens wel in.”

Ook verliezen blijft in haar herinneringen

Sommige nederlagen maakten zoveel indruk dat Coco ze jaren later nog voor zich kan halen. Tijdens de voorrondes van het NK, twee jaar geleden, trof Leiden meteen een bijzonder sterke ploeg van Binnenland. Het verschil liep flink op. „Ik weet nog dat iedereen helemaal verdrietig was. Zulke wedstrijden blijven toch hangen. Gelukkig ging de wedstrijd daarna wel goed en hebben we uiteindelijk toch een leuke tijd gehad.”

Die ervaring kreeg een jaar later onverwacht een vervolg. Tijdens de voorbereiding op het volgende NK hield Leiden opnieuw nadrukkelijk rekening met Binnenland. De naam van de ploeg uit Barendrecht kwam tijdens de trainingen voortdurend terug. Alleen kwam de verwachte ontmoeting er nooit. „Toen Binnenland uitgeschakeld was, waren we echt heel blij. We dachten: daar hoeven we tenminste niet meer tegen. We hadden allemaal niet zo'n goede herinnering aan die wedstrijd van het jaar daarvoor.”

Voor Leiden veranderde daarmee de route, al moest het team zijn eigen wedstrijden vanzelfsprekend nog steeds winnen. Tijdens het finaletoernooi ontstond al vroeg het gevoel dat er daadwerkelijk iets mogelijk was. „Het was heel spannend, omdat je heel graag door wilt gaan. Aan het begin ging het meteen heel goed en we stonden best ruim voor. Toen kreeg ik wel het gevoel: we kunnen dit NK gewoon winnen als we zo doorgaan.”

Coco staat op tegen Den Helder

Dat vertrouwen werd in de halve finale serieus getest door Dozy Den Helder. Coco en Seline Jordan zorgden in de openingsfase voor aanvallend antwoord namens Leiden, terwijl Den Helder gevaarlijk bleef door onder anderen Jordan Gipson. Toen de ploeg uit Den Helder later dichterbij kwam, boden Coco en Madou Mieremet belangrijk verweer. Leiden won met 45-54 en plaatste zich voor de finale. Voor Coco kreeg die wedstrijd nog een persoonlijke betekenis. Ze voelde op het veld dat haar eigen spel daadwerkelijk invloed had op het verloop van zo'n belangrijke wedstrijd. Daar spreekt ze zelf opvallend bescheiden over. „Normaal ben ik niet echt de beste op het veld. Ik speel wel goed natuurlijk, maar in die wedstrijd vond ik dat ik echt een groot verschil maakte. Dat vond ik heel leuk om mee te maken.”

Die constatering zegt meer dan een lange opsomming van haar acties. Haar passing, overzicht en gevoel voor haar medespeelsters passen bij de rol waarin ze zich steeds verder ontwikkelt. Na Den Helder wachtte nog één wedstrijd.

Een onbekende tegenstander in de finale

Black Eagles was voor Leiden grotendeels onbekend terrein. De ploegen hadden nog niet eerder tegenover elkaar gestaan en vooraf leefde bij Coco en haar teamgenoten het idee dat de finale misschien iets eenvoudiger zou worden. Dat beeld verdween snel. „We hadden hen denk ik een beetje onderschat. We dachten dat we het makkelijk konden winnen, maar het werd echt heel erg spannend. Ze hadden heel sterke speelsters. Er was bijvoorbeeld een heel snel meisje dat er soepel langs kon gaan en ook driepunters kon schieten.”

Coco kreeg zelf eveneens een lastige verdedigende opdracht. Toen bleek dat een andere match-up beter werkte, werd er gewisseld. Voor haar was daar weinig ingewikkelds aan. „Als iemand anders haar beter kan verdedigen, is het slimmer om die ander dat te laten doen.”

Aan de andere kant van het veld liet Coco zich meteen zien. Leiden begon sterk via haar en kwam op 3-7. Later bleef ze efficiënt omgaan met haar mogelijkheden, terwijl ze vooral verdedigend belangrijk werk verrichtte. De finale ontwikkelde zich ondertussen tot een gevecht waarin geen van beide ploegen definitief afstand kon nemen. Na drie kwarten stond Leiden met 40-45 voor. Die marge bleek verre van veilig.

Van 61-58 naar een laatste kans

Black Eagles bleef komen. Isabel Wessels en Renske Gremmen bezorgden Leiden veel problemen, terwijl Olivia Dekker haar ploeg in een spannende slotfase weer naar 56-58 hielp. Met nog vijftig seconden te spelen veranderde alles. Black Eagles schoot een driepunter raak: 61-58. Na een lange weg richting de landelijke finale keek Leiden ineens tegen een achterstand van drie punten aan, terwijl er nauwelijks tijd over was. Bij Coco kwam één gedachte als eerste binnen. „Ik dacht echt: dit is het einde. Toch wilde ik doorzetten, want ik dacht ook dat het nog kon. We kregen steeds meer hoop en toen we weer scoorden, werd het alleen maar spannender.”

Allegra De Angelis bracht Leiden dichterbij. Het verschil bedroeg nog één punt en met ongeveer 35 seconden te spelen wist Leiden vervolgens de bal te veroveren. De kans waar het team op hoopte, kwam alsnog. Lina Koroglu schoot haar jumper raak: 61-62. Er waren nog dertien seconden te spelen. Black Eagles kreeg de mogelijkheid om de wedstrijd opnieuw om te draaien, maar verloor de bal. De thuisploeg moest een fout maken om de klok stil te zetten. Daardoor kwam De Angelis aan de vrijeworplijn terecht. Vanaf de zijkant kon Coco weinig anders doen dan hopen. „Ik wilde het zó graag. Ik kan me voorstellen hoeveel druk er op mijn teamgenoot stond. Als je zo'n vrije worp mist, denk je misschien daarna: had ik hem maar geraakt. Gelukkig gingen ze erin.”

De stand werd 61-64. Er restte nog maar één opdracht: voorkomen dat Black Eagles alsnog een mogelijkheid kreeg om terug te komen. Dat lukte en BS Leiden onder 12 was landelijk kampioen. Ook in de spannende slotfase liet Coco haar spelinzicht zien. Met een knappe bouncepass vond ze Madou Mieremet, die de aanval vervolgens afrondde. Het was een actie die ook haar coach na afloop van de wedstrijd nog nadrukkelijk benoemde.

Een gevoel dat ze nog niet kende

Na de laatste seconden verdween alle spanning in één keer. Coco had al veel wedstrijden gespeeld, gewonnen en verloren, alleen had ze een overwinning van deze omvang nog nooit meegemaakt. „Alle spanning ging weg en ik was helemaal blij. We gingen met het hele team juichen. Ik had nog nooit zo'n grote overwinning meegemaakt en ik was echt ontzettend blij dat we hadden gewonnen.”

Het kampioenschap werd daarmee een bijzonder punt in een ontwikkeling die jaren eerder bij BS Leiden was begonnen. Coco had geleerd wat verliezen met een team kan doen, hoe belangrijk vertrouwen tijdens een wedstrijd kan zijn en hoeveel verschil ze zelf kan maken wanneer alles samenkomt. Die landstitel vormt inmiddels een herinnering. Haar basketbalontwikkeling gaat verder.

Een nieuwe uitdaging in de onder 14 Eredivisie

Coco speelt dit seizoen met BS Leiden onder 14 in de Eredivisie. Het tempo ligt hoger, tegenstanders worden sterker en iedere wedstrijd brengt nieuwe situaties waarin ze als spelleider verder kan groeien. Ook Binnenland staat opnieuw in de competitie. Coco kijkt daar inmiddels vooral vooruit naar wat haar eigen ploeg kan laten zien. „Volgens mij zijn het heel goede teams. Ik denk dat wij echt wel goed kunnen spelen. Ik weet niet of we heel hoog gaan eindigen, maar ik denk wel dat we tijdens de wedstrijden veel mooie dingen zullen meemaken.”

Daar ligt voor Coco het mooiste vervolg. Iedere wedstrijd kan haar leren het spel beter te lezen, haar passing verder te ontwikkelen en op moeilijke momenten steeds meer verantwoordelijkheid te nemen. Haar manier van omgaan met haar team heeft ondertussen al een duidelijke vorm gekregen. Coco wil winnen. Ze moedigt aan wanneer een ander op het veld staat, accepteert het wanneer een ploeggenoot een verdedigende opdracht beter kan uitvoeren en geniet ervan wanneer ze met haar eigen spel verschil kan maken. Daarin komt veel samen van de speelster die ze aan het worden is. Ooit zat Coco van Benthum gespannen in de auto op weg naar basketbal en kon ze naar eigen zeggen nauwelijks een bal vangen. Inmiddels speelt ze in de onder 14 Eredivisie, heeft ze een landstitel op zak en groeit ze steeds verder in een positie waarin overzicht, vertrouwen en oog voor een ander samenkomen. Het meisje dat ooit moest leren wat ze met een basketbal kon, ontdekt nu steeds meer wat ze ermee voor een heel team kan betekenen.