Myriam Cillekens geeft haar gevoel woorden waarin verbinding, kracht en liefde samenkomen

Gepubliceerd op 21 november 2026 om 10:00

Jarenlang kan een verhaal ergens aanwezig zijn voordat het de woorden vindt waarmee het verteld wil worden. Voor Myriam Cillekens begon dat verhaal dichter bij haarzelf dan ze had gedacht. Inmiddels werkt de 53-jarige Haarlemse aan haar debuutroman en ontdekt ze tijdens het schrijven hoeveel van haar eigen gevoel en creativiteit daarin tot stand komt. Wat begon vanuit de liefde voor haar vader, bracht haar tegelijkertijd terug bij een deel van zichzelf dat al veel langer bestond. Creativiteit liep namelijk al door haar jeugd heen. Ze kleurde, bedacht spellen en verzon buiten samen met vriendinnen verhalen. Jaren later krijgt datzelfde vermogen om werelden te bedenken en gevoelens vorm te geven opnieuw alle ruimte. “Toen mijn vader overleed, vond ik wat aantekeningen en dat begon een beetje te kriebelen,” vertelt Myriam. “De verhalen kende ik natuurlijk al een beetje. Langzaam maar zeker werd dat gevoel sterker en nu heb ik besloten om in het diepe te duiken.”

Die diepe duik brengt haar inmiddels naar een roman waarin familie, veerkracht en menselijke kracht een belangrijke plaats innemen. Literair agent Dorine Holman kijkt tijdens het proces met haar mee. Hoofdstukken worden aangescherpt, passages verdwijnen en woorden worden opnieuw gewogen. Myriam is inmiddels ongeveer tachtig procent onderweg. De laatste stukken moeten nog worden geschreven en vervolgens wacht de zoektocht naar een uitgever. Een proces dat veel omvangrijker bleek dan ze vooraf had voorzien, geeft haar tegelijkertijd de mogelijkheid om steeds verder te groeien in het schrijverschap.

Het creatieve kind blijft altijd onderdeel van haar

De behoefte om iets creatiefs te maken was er altijd. Tijdens reizen vond ze het bijvoorbeeld veel interessanter om kleine gebeurtenissen en onverwachte details te vangen dan alleen chronologisch te vertellen waar ze was geweest. Een plek moest voor iemand thuis zichtbaar worden. Mensen moesten bijna personages worden die een lezer voor zich kon zien. Myriam observeert, voelt en zoekt graag naar wat zich achter het zichtbare bevindt. “Ik denk dat ik vooral de creativiteit van vroeger nog heel sterk in mezelf herken. Ik vind het mooi om als volwassene ruimte te geven aan het creatieve kind in jezelf. Vroeger vond ik het leuk om te kleuren, spellen te bedenken en buiten met mijn vriendinnen verhalen te verzinnen. In het volwassen leven beland je gemakkelijk in de ratrace en schuif je zulke dingen soms een beetje aan de kant. Ik denk dat het belangrijk is om af en toe weer stil te staan bij dat kind in jezelf. Wat vond ik vroeger zo leuk en waarom doe ik dat nu eigenlijk niet meer?”

Terugkijken helpt haar herinneren waar plezier vanzelf ontstond, voordat agenda's, verantwoordelijkheden en verwachtingen daar een plaats naast kregen. De creativiteit die toen al aanwezig was, mag tegenwoordig opnieuw spreken. Ditmaal beschikt ze over de levenservaring om er nog meer betekenis aan te geven.

De kracht die ze van thuis meekreeg

Wat bij haar als fundament ligt, is wat ze binnen haar familie heeft meegekregen. Die basis is te herkennen in de vasthoudendheid waarmee ze nu aan haar roman werkt. “Mijn ouders en mijn broer hebben mij in de basis natuurlijk het meest gevormd. Het gezin waarin je opgroeit, vormt je. Wij komen uit een arbeidersgezin en hard werken hoorde daar altijd bij. Dat merk ik ook in mijn volwassen leven. Als ik ergens mijn tanden in zet, wil ik ervoor gaan en niet bij de pakken neerzitten. Mijn vader had op latere leeftijd MS, maar hij was altijd heel positief. Het glas was altijd halfvol. Dat is voor mij een inspiratie en tegelijkertijd misschien ook iets wat je in je DNA meekrijgt. Ik merk dat ik zelf positief ben ingesteld en altijd probeer in mogelijkheden te denken.”

Zijn aanwezigheid is op een bijzondere manier verbonden geraakt met haar schrijverschap. Gaandeweg gebeurde er iets anders, want terwijl zij zijn geschiedenis dichterbij probeerde te brengen, kwamen ook delen van haarzelf steeds meer naar boven. “Ik had eigenlijk het idee dat ik het verhaal van mijn vader aan het opschrijven was. De hechte band met twee van zijn broers heeft veel veerkracht gebracht en heeft hen geholpen om ook later in hun leven krachtig te zijn. Tijdens het schrijfproces merk je alleen dat zo'n verhaal uiteindelijk ook voor een groot deel over jezelf gaat. Het zegt iets over hoe je zelf in het leven staat en met dingen omgaat. Er komen tijdens het schrijven momenten voorbij die veel dichter bij jezelf staan dan je van tevoren had verwacht.”

Haar vader vormde in zekere zin een aanleiding om te beginnen, terwijl het schrijven Myriam uitnodigde om ook haar eigen binnenwereld verder te ontdekken.

Woorden die iets losmaken

Woorden krijgen voor haar waarde wanneer ze ergens binnenkomen. “Wat ik heel mooi vind, is dat woorden je enorm kunnen raken. Dat is ook wat ik met mijn manier van schrijven probeer: net een beetje die diepere laag vinden. Het mag best een beetje schuren en het mag soms ongemakkelijk zijn, zolang het maar raakt. Dat kan natuurlijk ook op een positieve manier. Woorden kunnen een grote glimlach op je gezicht brengen. Ze kunnen je helemaal meenemen in een situatie of in een persoon, waardoor je jezelf erin herkent, meeleeft of echt iets voelt. Volgens mij geldt dat voor kunst in het algemeen. Het maakt uiteindelijk niet zoveel uit hoe iets eruitziet. Het gaat erom wat het met je doet.”

Die overtuiging verklaart ook waarom schrijven voor haar meer is geworden dan het maken van een roman. Myriam gebruikt woorden om haar eigen gevoel ruimte te geven. Bij journaling ervaart ze bijvoorbeeld dat een gedachte verandert zodra die vanuit haar hoofd op papier terechtkomt. Dankbaarheid, verlangen of een gevoel dat nog geen duidelijke vorm had, wordt concreter wanneer ze er taal aan geeft. “Ik kan mijn gevoel goed uiten met woorden. Soms heb je bepaalde gedachten, bijvoorbeeld wanneer je dankbaar bent voor wat er allemaal in je leven gebeurt. Je kunt daarover nadenken, maar op het moment dat je letterlijk met pen en papier dingen opschrijft en er woorden aan geeft, krijgt het toch een andere betekenis. Tijdens het schrijven gebeurt er vaak ook iets nieuws. Bij journaling merk ik bijvoorbeeld dat er ineens andere woorden naar boven komen en op papier belanden. Als je het alleen in je hoofd houdt, werkt dat toch anders.”

Dichter bij haar eigen stem

De afgelopen jaren is Myriam bewuster gaan luisteren naar wat bij haar thuishoort. Ze ging meer sporten en besteedde meer aandacht aan haar voeding. Die keuzes brachten haar dichter bij een vraag die eenvoudig klinkt, maar voor haar steeds belangrijker werd: wat wil ik zelf? Naarmate er opnieuw meer ruimte voor haarzelf ontstond, begon ze onderscheid te maken tussen wat ze wil vasthouden en wat ze kan loslaten. “Ik ben meer gaan kijken naar wat ik eigenlijk niet wil en naar wat ik juist heel graag wél wil. Voor mij betekent dat dat je je dromen achternagaat en dicht bij je gevoel probeert te blijven. Welke stappen voelen goed? Je probeert dichter bij dat stemmetje in jezelf te blijven en jezelf af te vragen: wil ik dit echt? Zeker toen mijn kinderen kleiner waren en ik daarnaast mijn eigen bedrijf had, ging ik gemakkelijk automatisch door in alle hysterie van het leven. Als je wat ouder wordt, ontstaat er weer wat meer ruimte om stil te staan bij wat je echt wilt. Dat moet je vervolgens wel doen. Het helpt mij om veel in de natuur te zijn, veel te wandelen, te sporten en te mediteren. Daarmee creëer ik ruimte om goed te voelen en na te denken over wat ik heel graag wil.”

Die beweging naar binnen betekent voor haar allerminst dat andere mensen minder belangrijk zijn geworden. Verbinding neemt een bijzondere plaats in haar leven in. “Ik denk dat je je werkelijk gezien voelt op het moment dat je een diepe verbinding met iemand ervaart. Iemand is dan nieuwsgierig naar je en kijkt net even verder dan de basis. Het blijft niet alleen bij de vraag hoe het met je gaat. Je voelt dat iemand echt geïnteresseerd is in jou en je daarmee het gevoel geeft dat je gezien wordt. Soms zit dat misschien niet eens alleen in wat iemand zegt. Het kunnen ook de stiltes zijn.”

Liefhebben wat diep van binnen al aanwezig is

Alles komt in Myriams talent samen. Haar schrijven geeft haar een vorm waarin die nieuwsgierigheid, creativiteit en gevoeligheid elkaar kunnen ontmoeten. Het proces van haar debuutroman vraagt ondertussen om geduld. “Ik had totaal onderschat hoelang het zou duren. Ik dacht dat ik het boek zou schrijven en dat het natuurlijk tijd zou kosten, maar langer dan een jaar zag ik eigenlijk niet voor me. Inmiddels weet ik hoeveel werk erin zit. Als je terugkijkt naar wat je hebt geschreven, zie je dat dingen geschrapt of beter kunnen worden. Zeker wanneer iemand over je schouder meekijkt en je leert wat ‘kill your darlings’ betekent, moet alles steeds wat strakker. Dat kost veel tijd.”

Toch is er geen twijfel over de richting waarin ze wil bewegen. Myriam hoopt het grootste deel van het schrappen en de resterende hoofdstukken voor het einde van het jaar af te ronden. Daarna komt een van de moeilijkste onderdelen van een creatief proces: iets waaraan zoveel van jezelf verbonden is geraakt uit handen durven geven. Samen met Dorine Holman wil ze vervolgens de stap naar een uitgever zetten. “Ik hoop dat ik voor het einde van het jaar het meeste schrapwerk en de laatste kleine hoofdstukken af heb. Daarna moet ik het ook een beetje loslaten, want er moet natuurlijk een uitgever bij komen. Die heb ik nog niet. Daar krijg ik hulp bij van Dorine Holman, die mij bij dat proces gaat begeleiden. Je bent vervolgens ook afhankelijk van andere mensen, waardoor een exacte datum lastig blijft. Volgend jaar is voor mij wel het jaar waarin het moet gaan gebeuren.”

Het meisje dat mocht blijven dromen

Tussen de eerste verhalen die Myriam als kind verzon en de roman waaraan ze nu werkt, komt van alles samen. Er kwamen een gezin, het ondernemerschap en ervaringen die haar blik op zichzelf verder hebben gevormd. Het creatieve meisje van vroeger verdween ondertussen nooit. Ze zou haar eigenlijk opnieuw de ruimte moeten geven. Haar debuutroman wordt daarmee een volgende stap in haar leven. In de oorsprong ervan leeft de liefde voor haar vader. In het schrijfproces ontdekt ze haar eigen stem. Ze zoekt in haar woorden naar de verbinding met degene die haar roman uiteindelijk zal lezen. Haar talent zit zowel in het doorzetten als in het durven voelen. Ze wil creëren vanuit iets wat werkelijk van haarzelf is en steeds beter luisteren naar wat haar hart haar vertelt. Wanneer Myriam één moment terug zou kunnen reizen en tegenover haar jongere zelf mocht gaan zitten, zou ze dat meisje daarom geen ingewikkelde levensles meegeven. De essentie past bij de vrouw die ze vandaag is en bij de weg die ze met haar schrijven is ingeslagen. “Als ik tegen mijn jongere zelf iets zou kunnen zeggen, zou ik zeggen: blijf vooral jezelf en het komt allemaal goed. Probeer dicht bij jezelf te blijven en te ontdekken wat je in het leven allemaal wilt doen. Volg je hart.”

Dat is exact wat haar op het gebied van inlevingsvermogen enorm warm en bijzonder maakt. Myriam schrijft vanuit iets wat begon te kriebelen en inmiddels is uitgegroeid tot een droom die werkelijkheid wordt. Met de creativiteit van het meisje dat verhalen verzon, de kracht die ze van huis uit meekreeg en de liefde waarmee ze woorden betekenis geeft, schrijft ze verder, ook aan alles wat zij vanuit haar eigen stem nog de wereld in wil brengen.

Rating: 0 sterren, 0 stemmen.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.