Sanne van Ierland-Veerhoek is klinisch psycholoog, psychotherapeut, specialist in de geestelijke gezondheidszorg, en al vijftien jaar werkzaam in de specialistische GGZ. Ze vond haar passie in het behandelen van jongeren met emotieregulatieproblematiek. “Als hulpverlener krijg je altijd meteen een soort drang om te willen helpen en oplossen,” vertelt Sanne. “Ik heb geleerd om niet gelijk in die modus te schieten, maar eerst te luisteren naar wat er speelt. Ik probeer zo nieuwsgierig mogelijk te zijn, zonder oordelen en zonder conclusies. Eerst maar eens horen hoe het gaat. Soms duurt het maanden voordat je precies weet wat er eigenlijk speelt. Een jongere komt niet zomaar meteen met een heel verhaal.”

Moeilijk doen betekent: het moeilijk vinden

Jongeren die met zichzelf in de knoop zitten, laten dat niet altijd zien met verdriet, beaamt Sanne. Kinderen spreken vaak een andere taal, namelijk gedrag. “Kinderen uiten zich heel erg in gedrag. ‘Moeilijk doen is moeilijk hebben’ is een uitspraak die ik ooit heb geleerd en die nog steeds opgaat, trouwens ook bij mijn eigen kinderen. Als een kind depressief is, zie je vaak gedragsproblemen. Een kind blijft niet in bed liggen en wordt futloos zoals volwassenen dat kunnen doen. Op iedere leeftijd uiten mentale problemen zich anders. Bij kinderen zie je het veel in opstandig gedrag, dwingend gedrag, terugtrekken of juist de boel willen regelen. Het lijkt bazig en bepalend, maar het kan ook een manier zijn om controle terug te pakken. Als kinderen situaties hebben meegemaakt waarin ze totaal geen controle hadden, dan zie je daarna vaak gedrag waarin ze heel erg de controle pakken. Kinderen die altijd bang waren, maar zich met gedragsproblemen uiten, worden vaak gezien als: jij bent altijd boos. Dan denkt zo’n kind: blijkbaar is dit boos. Terwijl ze misschien ergens heel bang voor zijn. Leren wat je voelt, is onderdeel van behandeling.”

Compassie is niet hetzelfde als alles goedkeuren, en al helemaal niet hetzelfde als emoties laten regeren. “Emoties zijn een heel belangrijke raadgever. Emoties zijn niet altijd leidend in je gedrag. Iemand kan boos zijn, maar dat betekent niet dat je dan de boel kort en klein mag slaan. Emoties vertellen wel dat je iets nodig hebt. Angst kan betekenen dat je wil vermijden, maar dat hoeft niet altijd. Luisteren naar angst is belangrijk, en tegelijk doe je ook succeservaringen op als je leert je angst te overwinnen.”

De spiegel die een puber je voorhoudt

Sanne is eerlijk over de confrontatie die hoort bij opgroeien. “Pubers kunnen heel eerlijk zijn, vooral thuis. In mijn behandelkamer is dat soms anders. Jongeren durven niet meteen iets tegen je te zeggen als je iets zegt dat ze niet fijn vinden. Thuis houdt een puber zich minder in. Dan krijg je als ouder best een spiegel voorgehouden. Stel dat je kind zegt: als je uit je werk komt, ben je altijd onaardig. Dan kun je boos worden, of je kunt denken: misschien is dat ook zo. Wat heb ik nodig als ik thuiskom, en hoe is dat voor mijn gezin als ik zo binnenkom? Een kind wil je niet bewust beledigen. Het is mooi als ouders dat kunnen horen.”

Sanne ziet die spiegel als kans op contact. Het is een kans op oprechte gesprekken waarin ouders ook terug mogen kijken en hardop mogen leren. “Soms zegt een jongere: jij zei vroeger altijd dat ik naar school moest, maar ik voelde me daar helemaal niet fijn bij. Ik heb dat heel naar gevonden. Het is fijn voor jongeren om dan te horen: als ik er nu op terugkijk, had ik het misschien anders gedaan. Je bent niet perfect als ouder.”

Hierin is te zien dat veel gezinnen vastlopen door een gebrek aan woorden en veiligheid. Sanne helpt mensen om die ruimte weer te maken. “Ik denk vaak: als ik in de situatie zou zitten van sommige jongeren die ik spreek, dan zou ik er in die tijd niet anders bij hebben gezeten. Ik hoor jongeren die in heftige situaties hebben gezeten of zitten. Dan begrijp ik ergens ook waarom zij zo emotioneel ontregeld raken. Dat raakt me.”

Die erkenning is essentieel. Niet als verklaring die alles oplost, maar als basis om verder te kunnen. Wie zich gezien voelt, kan langzaam weer bewegen.

Van Storm naar Kracht

Afgelopen zomer richtte Sanne van Storm naar Kracht op. Dit deed ze als uitbreiding van haar missie. Zij zag iets wat ze miste: haar beroepsgroep is online nog weinig zichtbaar, en juist ouders en professionals zoeken houvast. “In de zomer heb ik Van Storm naar Kracht opgericht. Het doel is om me online meer uit te spreken en meer te laten zien. Ik heb het idee dat mijn beroepsgroep nog niet zo heel veel online aanwezig is. Dat vind ik belangrijk. In eerste instantie was het doel om vooral ouders veel informatie te geven, over hoe je mentale problemen ook indien mogelijk kunt voorkomen. Mijn initiële doel was het informeren van ouders. Dat wordt steeds iets groters. Ik kom in contact met oud-cliënten, wat heel leuk is om te horen: hoe gaat het nu, wat hebben zij gehad aan de behandeling, hoe kijken ze terug. Ik kwam in contact met een moeder die ervaringsdeskundige is en een boek heeft geschreven. Dan kijk je of je samen dingen kunt opzetten.”

Het beeld dat ontstaat is dat van een professional die niet alleen in systemen werkt, maar ook naast mensen wil staan. Met kennis, maar zonder verheven toon. Met richting, maar zonder oordeel.

Twijfels bij de start

Wie het heeft over mentale gezondheid, weet dat dat kwetsbaar kan zijn. Sanne werkte met jongeren die ernstig ontregeld zijn, suïcidaal, wanhopig. Zij voelde de spanning: wat als online verwachtingen ontstaan die zij niet kan dragen? “Ik was bang dat het negativiteit zou opleveren, of dat jongeren zouden hopen dat ik ze verder kon helpen via Instagram. Via zo’n kanaal ben ik niet de psycholoog of therapeut van iemand. Ik was bang dat er meer gevraagd zou worden dan wat ik kan bieden vanuit zo’n kanaal. Dat gebeurt niet, want je kunt geen advies geven als je iemand niet kent. Als iemand mij een vraag stelt via Instagram, kan ik meedenken. Moeders stellen wel eens een vraag, dan denk ik even mee.”

Zelfbeeld als fundament voor groei

Bij Sanne komt steeds één thema terug: zelfbeeld. “Mijn focus ligt op zelfbeeld en emotieregulatie. Zelfvertrouwen heb je intens hard nodig om keuzes te maken, om naar je gevoel te durven luisteren, om ruimte in te nemen, om je plek in de maatschappij te pakken. Zelfvertrouwen heb je nodig om afstand te nemen van vrienden die niet goed voor je zijn of relaties die niet goed voor je zijn. Daar heb je allemaal zelfvertrouwen voor nodig. Daarom coach ik ouders: zij kunnen hun kinderen daarin helpen.”

Sanne zegt over zichzelf dat zij in de behandelkamer hoort wat ouders en begeleiders niet altijd horen, maar wel zouden moeten weten. Het is een bijzondere positie, die vraagt om zorgvuldigheid en moed: de moed om waarheid te dragen zonder te veroordelen, en de zorgvuldigheid om die waarheid op het juiste moment terug te geven. Daarom is ze eerlijk en direct, en daarom leert ze mensen om de spiegel te omarmen. Niet omdat het altijd makkelijk is, maar omdat het vaak bevrijdend is.

Hoop als naam en belofte

De naam Van Storm naar Kracht is een belofte in taal, een richtingwijzer voor iedereen die op dat moment alleen storm voelt. “Ik wil dat mensen voelen dat er hoop is. Dat je, hoe erg je ook in de storm zit, ook kracht in die storm hebt. Een storm gaat weer liggen. Zonder het slechte bestaat het goede niet. Sommige stormen zijn onterecht, maar vaak zijn het juist de pittige momenten die je achteraf het meest sterk maken.”

In haar werk ziet ze jongeren die zo diep zitten dat leven zelf zwaar wordt. Haar boodschap is niet licht, maar wel helder: hieruit komen is mogelijk. “Ik zie jongeren die zo in de put zitten dat ze denken: ik wil niet meer leven. Dan denk ik: je kan hier echt weer uitkomen. Ik gun het ze dat ze dat niet door mij doen, maar dat ze het zelf doen, met hulp natuurlijk. Zodat ze leren: de kracht komt ook weer na de storm.”

Ze ziet ook professionals die met deze jongeren werken en dat heel spannend vinden of ingewikkeld. Met supervisiegroepen wil ze ook hen graag helpen. Doordat ze Klinisch psycholoog is kan ze dit binnen de SKJ, NIP en BIG registraties bieden.

Ouders steunen zonder alles op te lossen

Sanne’s visie op ouderschap is warm en realistisch. Steunen is essentieel, maar overnemen is riskant. Wie altijd oplost, ontneemt een kind de kans om te leren omgaan met problemen, en dat wordt later alleen maar moeilijker. “Ik wil ouders motiveren om niet altijd alles op te lossen voor je kind. Je wil steunen en supporten, maar niet alles oplossen, want dan leren ze niet hoe ze problemen moeten oplossen. Als je een kind van vier of vijf dat niet leert, hoe moet een puber dat dan doen als de problemen groter worden?”

Het is een zin die blijft hangen, juist omdat hij liefdevol is en confronterend tegelijk. Sanne spaart niemand, ook zichzelf niet, maar haar directheid is nooit hard. Het is de directheid van iemand die gelooft dat mensen groeien wanneer ze gezien worden en wanneer ze verantwoordelijkheid durven dragen. Van Storm naar Kracht is voor Sanne een plek om autonoom te zijn, maar niet om los te raken van haar vak en haar collega’s. Zij koestert ook het team, de mogelijkheid om te sparren en te leren. “Ik ben blij met waar ik werk, met collega’s bij wie ik kan binnenlopen als ik het even niet weet. Dat team voelt lekker. Tegelijk vind ik het fijn dat ik dit zelf mag vormgeven. Ik mag vinden wat ik wil, ik mag zeggen wat ik wil. Dat is heel leuk. Ik wil dit ook altijd naast mijn werk blijven doen.”