Haar praktijk is een plek waar je terug kan keren naar wat je allang weet. Jouw lichaam spreekt altijd de waarheid. Op haar website noemt Ellen Hoffmans het een veilige haven, bedoeld om los te komen van wat je klein houdt en weer te gaan leven vanuit rust, vertrouwen en verbinding. Die veilige haven vind je in Eys, in Zuid-Limburg, waar Ellen adem- en lichaamswerk samenbrengt in trajecten die je niet “even snel” afvinkt, maar werkelijk doorleeft. Zij werkt graag op basis van trajecten, juist omdat heling zelden een ‘quick fix’ is. Er is een leven lang gebouwd aan beschermlagen, aan overleving, aan strategieën die ooit hielpen. Er mag ook tijd zijn om die lagen weer liefdevol los te laten. Ze biedt 1 op 1 trajecten zowel on- als offline aan, een online groepsprogramma en zelfs een 3-daags 1 op 1 in house Deep Dive. Foto: Femke Ketelaar

Lichaamsgericht werken

Ellen noemt zichzelf ademcoach en trauma release coach, en dat is niet zomaar een titel. Het is een keuze voor een aanpak die verder gaat dan praten alleen. “Ik heb mijn eigen praktijk in traumarelease en ademcoaching en ik werk lichaamsgericht, omdat ik er niet zo in geloof dat praten alleen voldoende is,” vertelt Ellen. In haar werk draait het om veiligheid in het lijf, om ruimte maken in het zenuwstelsel, om de verbinding tussen lichaam en geest te herstellen.

Het is ook een praktijk die verweven is met haar leven zoals het nu is: stevig, echt, gegrond. Ellen combineert haar werk met moederschap, en die combinatie geeft haar aanwezigheid een extra laag: nuchter, warm, praktisch en tegelijk diep. “Ik doe eigenlijk gewoon lekker mijn ding,” zegt ze met een glimlach in haar stem, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Tegelijkertijd voel je aan alles: dit “ding” is niet ontstaan uit een marketingplan, maar uit een persoonlijke reis die haar gevormd heeft.

De weg naar ademwerk begon bij haar eigen verhaal

Veel mensen die anderen begeleiden in heling, kennen het landschap van binnenuit. Ellen is daarin open en eerlijk. “Ik denk dat het, zoals bij bijna iedereen in deze richting, komt door mijn eigen trauma en de verwerking daarvan. Ik kwam erachter dat praten alleen gewoon niet voldoende was en dat het echt in het lijf was gaan zitten. Pas toen ik daarmee aan de slag ging, toen voelde ik ook heel sterk: nu gebeuren er dingen. Dit is ook wat ik hier te doen heb op aarde, om het maar zo te zeggen. Dat is om andere vrouwen daar ook mee te helpen.”

Op haar website omschrijft ze hetzelfde principe vanuit een heldere visie: het lichaam slaat emoties, spanningen en onverwerkte ervaringen op, en ademhaling is een directe manier om het zenuwstelsel te beïnvloeden en weer in balans te brengen. Ellen spreekt over een lange periode waarin zij leefde met een masker. Dat masker hield haar overeind, tot het niet meer ging. Op de vraag wanneer ze voelde dat ze het niet meer kon volhouden, neemt ze je mee naar een scherp moment: “Dat was het moment waarop mijn vorige relatie stuk liep, terwijl ik midden in de tweede depressie zat. Ik heb vroeger misbruik meegemaakt. Daar heb ik nooit over gepraat met niemand. Op een gegeven moment kwam dat toch naar boven: nachtmerries en ellende. Dat was voor mij wel het moment van: oké, ik kan niet meer. Ik moet iets gaan veranderen.”

Wat raakt, is niet alleen de pijn van dat moment, maar haar heldere eerlijkheid over de keuze die daarna volgde: niet langer wegduwen, niet langer overleven op wilskracht, maar de beweging naar binnen maken.

Dankbaar voor de ontwikkeling

Ellens dankbaarheid is precies en volwassen. “Die hele ervaring heeft ervoor gezorgd dat ik nu doe wat ik doe,” vertelt ze. “Dat is andere vrouwen helpen in hun licht te gaan staan en los te komen van alle ellende.”

Haar nuance maakt het krachtig: “Ik ben er uiteindelijk heel erg dankbaar voor. Niet voor wat er vroeger is gebeurd, maar wel voor de hele struggle eromheen. Het heeft mij wel gemaakt wie ik nu uiteindelijk ben. Dit draagt bij aan hoe goed ik mijn werk kan doen.”

Ellen werkt vooral met vrouwen die “altijd aan” staan, snel overprikkeld zijn, of het gevoel hebben dat ze zichzelf kwijt zijn. Zij herkent de overlevingsstand niet als een zwakte, maar als een slim systeem dat ooit nodig was. In het interview beschrijft ze heel precies hoe die stand eruitziet: “Wat je heel veel ziet is het pleasen van anderen, om maar niet bij je eigen gevoel te hoeven komen.”

Dat pleasen kan zich vermommen als ambitie of zorgzaamheid, terwijl het eigenlijk een vlucht is. “Altijd maar bezig zijn. Altijd meer. Altijd beter. Altijd willen presteren. Een heel erg gejaagd gevoel. Nooit goed genoeg zijn. Je ziet ook de andere kant, en dat is het heel erg terugtrekken. Dat is wat ik zelf heb gedaan: dissociëren en er niet willen zijn.”

In haar trajecten brengt ze mensen stap voor stap terug naar veiligheid in het lijf, juist omdat daar de echte keuzevrijheid weer ontstaat.

Foto's: Femke Ketelaar

Thuiskomen bij jezelf

Een zin die als een rode draad door Ellens werk loopt, is: Je bent al compleet. Je hoeft alleen nog thuis te komen in wie je bent. “Ik was heel erg verhard en ik had een ontzettend dikke muur om me heen, puur om mezelf maar te beschermen.” Bescherming wordt alleen een gevangenis wanneer het de deur naar verbinding ook dicht houdt. “Het heeft me ooit geholpen, maar op een gegeven moment niet meer, want ik verlangde ook naar liefde en verbinding. Als je die muur om je heen hebt, dan kan daar ook niemand bij komen. Thuiskomen betekende voor mij terug naar mijn zachte kant, die we uiteindelijk allemaal hebben en waarmee we geboren worden.”

Ze beschrijft het als openbreken, alsof er iets in haar lijf eindelijk toestemming kreeg om te bestaan. “Ik voelde me zo licht en ik voelde mezelf.” De kern van wat er vrijkwam, verrast haar nog steeds: “Van binnen voelde ik gewoon één bom liefde en dat kende ik helemaal niet.”

Zulke momenten zijn niet alleen ontroerend, ze zijn richtinggevend. “Dat was heel mooi. Iets wat ik nooit meer vergeet.” Haar conclusie is even eenvoudig als onvermijdelijk: “Het voelt ook echt alsof ik niet anders kan dan dit voortzetten.”

Ellen houdt niet van forceren. Ze gelooft niet dat je “klaar” wordt door er eindeloos over na te denken. Haar vertrouwen in het innerlijk kompas van haar cliënten is groot. “Ik geloof er echt heel erg in dat je op een gegeven moment wel zelf aanvoelt of je daar wel of niet klaar voor bent. Ergens heb je toch wel dat geloof en vertrouwen in jezelf, want anders zou je niet een traject aangaan.”

Haar werk draait precies om dat verschuiven van hoofd naar lijf. “Dat is ook waar mijn hele werk om draait: het voelen en niet vanuit je hoofd gaan doen en analyseren en denken, want dan ben je er nooit klaar voor.”

Grenzen die gevoeld worden

Veel vrouwen die bij Ellen binnenkomen, weten rationeel vaak prima wat gezond zou zijn. Het probleem is dat het lijf iets anders doet: automatisch ja zeggen, automatisch doorrennen, automatisch inslikken. Ellen benoemt het scherp: “Door alles wat we gaandeweg het leven meemaken, bouwen we allemaal laagjes over ons heen en raken we steeds verder verwijderd van wat we voelen en wat we willen.”

Zij ziet haar rol niet als iemand die je vertelt waar je grens ligt, maar als iemand die je terugbrengt naar de plek waar je grens voelbaar wordt. “Daar breng ik je gewoon puur naartoe terug. Dat je echt weer gaat voelen: dit is wat ik wil, of dit is wat ik niet wil, en daar dan ook naar gaan handelen. Sommige vrouwen weten ook gewoon niet waar hun grenzen liggen, puur omdat die verbinding met het lijf er niet meer is. Wanneer die verbinding er weer is, dan kun je ook gaan voelen waar je grenzen liggen.”

Haar praktijk

Achter Ellens kalme uitstraling zit een lange zoektocht. Ze heeft veel geprobeerd, veel geleerd, veel afgepeld. Juist daarom voelt haar werk nu zo passend. “Ik heb lange tijd gezocht, ik ben een lange zoekende geweest, ik heb veel dingen gedaan.” Het contrast met nu is groot: “Dit voelt eigenlijk gewoon heel logisch en heel natuurlijk. Mijn praktijk voelt wel echt als mijn kindje.”

Ze weet wat het kostte om hier te staan, en ze voelt wat ze nu kan geven. Op haar website komt dat aanbod concreet samen in verschillende vormen: 1-op-1 ademwerktrajecten in Eys, een zesweeks traject Coming Back to You gericht op het doorbreken van overlevingspatronen, een gratis masterclass over het zenuwstelsel en de adem, en een Adembundel met negen oefeningen als dagelijkse ondersteuning.

Ze haalt identiteit weg bij het verhaal, precies waar zoveel mensen in vastzitten. “Je bent niet je verleden. Je bent niet wat je is overkomen. Je bent.”

Ze ziet hoe destructief een zelfbeeld kan worden als je jarenlang met trauma en stress moet leven. “Door alles wat we meemaken in het leven, krijg je ook een soort beeld van jezelf en dat kan gewoon heel destructief zijn.” Dan zegt ze iets wat hoop geeft zonder het licht te fel te maken: “Alles wat je is overkomen en wat in je hoofd zit, dat is maar een verhaal. Uiteindelijk heb je zelf natuurlijk de keuze om daar een andere weg in te vinden. Ik heb zelf echt op een punt gezeten waarop ik het niet meer zag.” Het leven dat ze nu leeft, met haar bedrijf, een gezin en kinderen, lag toen buiten haar blikveld. “Dat is iets wat ik niet voor ogen had in die periode. Ik had niet verwacht dat ik hier dan nog zou zitten.”

Toch zit ze hier. In Eys, in Zuid-Limburg, met beide voeten op de grond en haar hart open. Ze begeleidt vrouwen die moe zijn van overleven en die verlangen naar rust die niet tijdelijk is, maar echt. Haar werk is geen belofte van een perfect leven, wel een terugkeer naar iets wat altijd al aanwezig was: veiligheid in jezelf.