Er zit iets magisch in de manier waarop Anne de Boer naar het leven kijkt. Een idee kan bij haar uitgroeien tot een creatie, een ontmoeting tot een verbinding en een droom tot iets waarvoor ze uiteindelijk zelf de eerste stap zet. Haar nieuwsgierigheid bracht haar de wereld over, haar creativiteit vond door de jaren heen steeds nieuwe vormen en haar liefde voor mensen is terug te vinden in de ruimtes die ze creëert om anderen dichter bij zichzelf en elkaar te brengen. Muziek, festivals, reizen, breathwork, humor, kunst, retreats en de magie die zij in het leven ontdekt, komen bij haar samen zonder dat Anne zich ooit tot één daarvan laat beperken. Ze noemt zichzelf niet voor niets een creatieve octopus. Die veelzijdigheid is verbonden met een keuze die ze eigenlijk al jong maakte. Anne begreep weinig van het idee dat ze als tiener moest bepalen welke richting de rest van haar leven zou krijgen. Ze hoorde volwassenen over hun werk praten en vroeg zich af waarom een loopbaan iets zou moeten worden waarin plezier langzaam naar de achtergrond verdween. Haar eigen weg mocht anders lopen. “Als klein meisje begreep ik niet waarom we met z'n allen akkoord zijn gegaan met een systeem dat voor niemand lijkt te werken,” vertelt Anne. “Je groeit op, gaat naar school en vervolgens moet je iets kiezen wat je voor de rest van je leven zou moeten gaan doen. Ik hoorde ondertussen veel volwassenen klagen over hun werk. Toen dacht ik: dat ga ik dus even niet doen. Ik wil kijken of het anders kan en of ik mijn werk kan maken van de dingen die ik leuk en interessant vind.” Foto: Daniela Balta

Een pass op het goede moment kan voor Cameron Mando minstens zo mooi zijn als een eigen score. De ruimte zien, een ploeggenoot vrijspelen en vervolgens merken dat een aanval precies loopt zoals je samen hebt bedacht, geven de jonge basketballer een gevoel dat inmiddels diep verweven is geraakt met zijn liefde voor de sport. In ongeveer drie jaar tijd heeft hij bij Triple ThreaT Haarlem grote stappen gezet. Waar hij tijdens zijn eerste trainingen nog moest leren wat een lay-up precies was, stond hij afgelopen seizoen met zijn ploeg in een landelijke finale en mocht hij uiteindelijk het Nederlands kampioenschap vieren. Inmiddels wacht hem een volgende uitdaging. Cameron speelt dit seizoen bij onder 14-2 van Triple ThreaT en combineert dat, wanneer het programma het toelaat, met wedstrijden voor onder 14-1 in de Eredivisie. Die ontwikkeling begon eigenlijk ergens waar Cameron op dat moment vooral met een andere sport bezig was. Voetbal trok zijn aandacht en op school was dat lange tijd de sport die hij speelde. De komst van een nieuwe jongen in zijn klas bracht daar verandering in. “Toen kwam er een nieuwe jongen in de klas en dat was Sion Schemmekes van Triple ThreaT. Hij vroeg of ik basketbal wilde proberen. Ik vond dat prima en mijn moeder regelde vervolgens een proeftraining. Ik vond het eigenlijk meteen best wel leuk. Daarna werd ik bij onder 12-2 geplaatst, omdat ik onder andere al behoorlijk lang was. Vanaf dat moment werd ik steeds beter.”

Een drive naar de basket, de rebound onder het bord of een pass waardoor een teamgenoot verder kan. Cruz Olengbe Okorie ontdekt steeds meer manieren waarop hij van betekenis kan zijn voor het onder 12-team van Zorg & Zekerheid Leiden. De 11-jarige basketballer heeft inmiddels ervaren hoe intens wedstrijden kunnen worden wanneer er echt iets op het spel staat. Zijn eerste seizoen in de onder 12 Eredivisie bracht hem afgelopen seizoen naar de landelijke finale. Basketbal was binnen het gezin van Cruz al aanwezig. Zijn zusje begon met de sport en ook zijn moeder heeft lang gebasketbald in Houston. Haar ouders vonden het belangrijk dat hun kinderen aan sport deden, waarna basketbal jarenlang onderdeel van haar leven werd. Zo ontstond jaren later de liefde voor de sport ook bij Cruz. Hij begon bij de Peanuts van Leiden en zette daar zijn eerste stappen op een basketbalveld. “Later zag ik filmpjes daarvan terug die mijn moeder had gemaakt,” vertelt Cruz. “Op een van die filmpjes pakte ik bijvoorbeeld een steal en probeerde ik daarna een lay-up te maken, alleen lukte dat toen nog niet.”

Miriam Venema hoort in iemands stem gevoel terugkomen, karakter, ontspanning, moed en vooral een mogelijkheid om dichter bij jezelf te komen. Datzelfde gevoel neemt ze mee wanneer ze voor een camera staat, een personage vormgeeft of als zangcoach tegenover iemand zit die nog moet ontdekken hoeveel er eigenlijk al aanwezig is. Haar warmte zit daarbij zowel in wat ze zelf laat horen als in de ruimte die ze een ander geeft. Miriam bezit een gouden lach, een rijke en prachtige stem en een uitstraling die enorm binnenkomt, terwijl daarachter een vrouw staat die met liefde naar mensen kijkt en oprecht gelukkig wordt wanneer iemand naast haar durft te groeien. Inmiddels is Miriam zangeres, actrice en zangcoach en heeft ze haar talent op uiteenlopende plekken kunnen inzetten. Haar cv voert langs grote theaterproducties, televisie, film, commercials en verschillende opleidingen waar ze haar kennis inmiddels zelf doorgeeft. Foto: Isabeau Bosscher

Orange Lions Academy ontving koploper GET United uit Bemmel voor een wedstrijd waarin beide ploegen elkaar lange tijd in evenwicht hielden. De thuisploeg kende een sterke openingsfase, maar zag de bezoekers dankzij hun reboundkracht en trefzekerheid van afstand steeds beter in de wedstrijd komen. Na een gelijkopgaande eerste helft, die eindigde in 34-34, maakte GET United met een indrukwekkend derde kwart het verschil. Ondanks een late opleving van Orange Lions Academy trok de ploeg uit Bemmel met 67-75 aan het langste eind en behield daarmee de koppositie in de Women’s Basketball League.

In 2006 bezocht Vera Willers de musical The Wiz in het Beatrix Theater. Haar neef werkte daar in de techniek en via hem had ze de voorstelling kunnen zien. Tussen dat eerste gevoel van verwondering en de actrice die 20 jaar later aan de vooravond van een grote theatertour staat, ligt een periode waarin Vera steeds meer van zichzelf heeft leren kennen. “Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik daar als achtjarige stond en al die stoelen zag. Toen wist ik al: ‘Dit ga ik ooit doen!’ Uiteindelijk is daar nog wel een omweggetje mee gepaard gegaan, maar dat is ook hoe het leven loopt.” Foto: Tim Verheijen